Błaganie odkupiciela z głośnym wołaniem i płaczem do poświęconych mu dusz

Błaganie odkupiciela z głośnym wołaniem i płaczem do poświęconych mu dusz

Dla kogo jest ta książka i zawarte w niej przesłanie? Dlaczego dobrze jest je ogłaszać i wysławiać? „Błaganie Odkupiciela” to jakby podręcznik duchowości, dany przez dobroć Boga tym o­sobom, które pragną całkowicie do Niego należeć, poświęcić się Mu. Chociaż tytuł tej książki mógłby sugerować, że jej adresa­ta­mi są wyłącznie osoby, które w sposób szczególny poświę­cają się Bogu w kapłaństwie lub różnych formach życia zakon­nego, to jednak nie można tylko do nich zawężać kręgu odbior­ców tej lektury. Książka została napisana przez anonimową francuską za­kon­­­ni­cę. Nie zawiera jednak jej przemyśleń i rozważań, lecz – jak za­świadczyli jej przełożeni – zapis najgłębszych pragnień Ser­ca Jezusowego. A czyż takie pragnienia mogą być skiero­wane wyłącznie do jakiegoś wąskiego kręgu odbiorców? Czy jest ktoś otwarty na dobro i prawdę, kto nie chciałby usłyszeć prag­nień Boskiego Serca, zrozumieć ich i dostosować do nich ca­łego swojego życia? Odkupiciel skierował "Błaganie" 29 marca 1936 r. do francuskiej zakonnicy, a następnie dyktował jej przez kilka lat komentarze do Swojej prośby. Ona doskonale je pojęła i na nie odpowiedziała. Podjęła bowiem misję szerzenia Błagania i nieustannie się modliła, aby było ono poznane przez wszystkie dusze, zwłaszcza konsekrowane – kapłanów i osoby zakonne – do których odnosi się ono w szczególności. Zrozumiane i praktykowane "Błaganie" miało się stać jednym ze środków, jakim Najświętsze Serce posłużyło się, aby ocalić świat: „O, nie ukrywajcie tego skarbu, gdyż pozbawilibyście się wielu łask i sprawilibyście Mi wielkie cierpienie! Raczej ujawniajcie go, jak to tylko możliwe! Błagam was o to. Nadeszła godzina, w której skarb Mojego Błagania powinien iskrzyć się coraz bardziej w duszach, aby się rozszerzyło Moje wielkie odkupieńcze Królestwo. W tej sprawie liczę zwłaszcza na was. Nie zawiedźcie Mojego oczekiwania.” (1937)