Bezpieczeństwo polityczne i wojskowe

Bezpieczeństwo polityczne i wojskowe

Problematyka bezpieczeństwa politycznego i wojskowego przez długie lata stanowiła rdzeń stosunków międzynarodowych. Zapewnienie tego bezpieczeństwa było podstawowym obowiązkiem państw, a z czasem także organizacji międzynarodowych o charakterze uniwersalnym (Liga Narodów, Organizacja Narodów Zjednoczonych), czy też regionalnym (KBWE/OBWE). W celu uzyskania gwarancji w sferze polityczno-wojskowej państwa zawierały między sobą sojusze (NATO, Układ Warszawski). Po likwidacji podziału blokowego zagadnienia bezpieczeństwa politycznego i wojskowego zeszły na dalszy plan głównie dlatego, że zdecydowanie zmalało zagrożenie globalnym konfliktem nuklearnym, a także konfliktem regionalnym wysokiej intensywności, przynajmniej w sferze euroatlantyckiej. Obserwowaliśmy zjawisko polegające na tym, że demokratyczne państwa Europy Zachodniej zaczęły wyciągać korzyści z pokoju, redukując budżety obronne. Uzasadnieniem tej postawy była teza o malejącej roli czynnika wojskowego. Konsekwencją takiego podejścia, także w Polsce, było między innymi osłabienie zainteresowania problematyką bezpieczeństwa wojskowego. Wystąpił deficyt analitycznych i syntetycznych opracowań poświęconych tym zagadnieniom.