Autobiografizm filmowy jako ślad podmiotowej egzystencji

Autobiografizm filmowy jako ślad podmiotowej egzystencji - Magdalena Podsiadło

Tematem rozprawy jest autobiografizm filmowy, próba jego zdefiniowania oraz wyznaczenia głównych nurtów, z których się wywodzi (kina awangardy, undergroundowego oraz nowofalowego). Analiza postawy autobiograficznej twórcy zawartej w dziele wskazuje, że realizuje się ona przez wielogłosowy status `ja` autobiograficznego, reprodukcyjny charakter obrazu, fabularyzację oraz kreację. Ślad-trop, który autor pozostawia w filmie, zwraca się jednocześnie ku niemu samemu. Powtarzające się tropy tworzą natomiast podstawę retoryki twórczości autobiograficznej, czyli katalog najczęściej powracających tropów-sygnałów wskazujących na rzeczywistą osobę autora filmowego. Odmienne sposoby zawierania z widzem paktu autobiograficznego pozwalają uporządkować twórczość autobiograficzną według trzech typów `ja` autorskiego, czyli `ja` empirycznego, porte-parole oraz `ja` sylleptycznego, które stały się podstawą analiz twórczości trojga autorów - odpowiednio: Jonasa Mekasa, Márty Mészáros oraz Jerzego Skolimowskiego.