Akropolis Dramat w 4 - ech aktach 1904 r.

Akropolis Dramat w 4 - ech aktach 1904 r. - Stanisław Wyspiański

Akropolis – dramat w 4 aktach, utwór Stanisława Wyspiańskiego, powstały w latach 1903-04, wydany w Krakowie w 1904. Wystawiony w 1926 w Krakowie w reż. Józefa Sosnowskiego, w Teatrze Miejskim im. Juliusza Słowackiego. Fabuła[edytuj | edytuj kod] Wydarzenia dramatu rozpoczynają się o północy, po zakończeniu nabożeństwa rezurekcyjnego w katedrze wawelskiej i trwają do świtu pierwszego dnia Wielkanocy: Rzecz dzieje się na Wawelu w Noc Wielką Zmartwychwstania. Stanisław Wyspiański, Akropolis W akcie I twórca powołuje do życia autentyczne posągi w katedrze, ich dialogi wyrażają pewność zmartwychwstania biologicznego, wyższość życia nad śmiercią i chwałę miłości. Akt II, podobnie jak III, oparty został na temacie gobelinu wawelskiego, dzieje się na murach Wawelu, przetworzonych mocą synkretycznej wyobraźni poety w mury Troi - z historią Parysa, Heleny i Hektora. Ta przemiana mitologiczna symbolizuje siły miłości i pożądania jako wyższe od praw moralnych. Wiem, że nieprawość czynię, wiem, że źle, że źle robię, ale kocham - pożądam. Stanisław Wyspiański, Akropolis W akcie III ożywił Wyspiański gobelinowe postacie, prezentujące znaną ze Starego Testamentu historię Jakuba i Ezawa. Postacie te przeniósł na schody wiodące do kaplic i uczynił je drabiną, na której rozgrywa się walka Jakuba z Aniołem. W akcie IV wydarzenia toczą się nadal w katedrze. Wypełnia go głośna pieśń Harfiarza, wieszcząca nadejście wolności narodu, które ma się dokonać w sposób symboliczno-wizyjny. O świcie słychać głos Salwatora, na złocistym rydwanie wjeżdża Apollo. W gruzy pada katedra, symbol tradycji i przeszłości, otwiera się nowe życi Geneza. Dramat Akropolis był efektem fascynacji Wyspiańskiego Wawelem jako miejscem symbolicznym, skupiającym w sobie nie tylko istotę polskiej historii i kultury, ale też cywilizacji europejskiej, miejscem łączącym tradycje biblijne i antyczne.