Afazja Zagadnienia teorii i terapii

Afazja Zagadnienia teorii i terapii - Mariusz Maruszewski

Praca niniejsza stanowi dobitną ilustrację głoszonej w niej tezy o pogranicznym charakterze badań nad afazją oraz o potrzebie prowadzenia tych badań przy ścisłej współpracy przedstawicieli wielu dyscyplin naukowych. Wieloletnia bowiem współpraca i możliwość dyskutowania wyników prowadzonych badań oraz związanych z nimi problemów teoretycznych z neurochirurgami, neurologami i neurofizjologami z jednej strony, z psychologami i językoznawcami - z drugiej stanowiły według mego głębokiego przekonania podstawowy warunek narodzenia się tej pracy. iększość klasyfikacji afazji bazuje na założeniu, że objawy zaburzeń afatycznych można opisać na pewnych wymiarach, takich jak nazywanie, powtarzanie, czy rozumienie. Tymczasem każdy z takich wymiarów składa się z bardziej elementarnych aspektów. Przykładowo, pod pojęciem powtarzania kryje się powtarzanie pojedynczych głosek, sylab sensownych i bezsensownych, ciągu kilku głosek, prostych słów, złożonych i rzadko używanych trudnych słów, zdań itd. W rzeczywistości osoba cierpiąca z powodu afazji może wykazywać różny profil zaburzeń w zakresie tych kategorii. Maruszewski raczej nie dążył do stworzenia nowej ogólnej klasyfikacji afazji, ile raczej drobiazgowo analizował błędy w obrębie kilku takich wymiarów popełniane przez osoby cierpiące z powodu afazji. Doszedł do wniosku, że "nie ma zaburzeń nazywania, rozumienia czy powtarzania w ogóle, lecz są różne postacie zaburzeń tych czynności, wywołane różnymi zaburzeniami programujących je mechanizmów i najprawdopodobniej zależne od różnych lokalizacji uszkodzenia. Wniosek ten wskazuje jednoznacznie na bezużyteczność operowania przy opisach zespołów afatycznych takimi globalnymi terminami jak zaburzenia nazywania, rozumienia, powtarzania, mowy od siebie, czytania, pisania itp.".