Abstract Art

Abstract Art - Anna Moszyńska

Sztuka abstrakcyjna używa wizualnego języka kształtu, formy, koloru i linii, aby stworzyć kompozycję, która może istnieć w pewnym stopniu niezależnie od wizualnych odniesień w świecie. Sztuka zachodnia, od renesansu do połowy XIX wieku, opierała się na logice perspektywy i próbie odtworzenia iluzji widzialnej rzeczywistości. Sztuka kultur innych niż europejska stała się dostępna i pokazała artystom alternatywne sposoby opisywania doświadczenia wizualnego. Pod koniec XIX wieku wielu artystów poczuło potrzebę stworzenia nowego rodzaju sztuki, który obejmowałby fundamentalne zmiany zachodzące w technologii, nauce i filozofii. Źródła, z których poszczególni artyści czerpali swoje argumenty teoretyczne, były różnorodne i odzwierciedlały społeczne i intelektualne zainteresowania we wszystkich obszarach kultury zachodniej w tamtym czasie. Sztuka abstrakcyjna, sztuka niefiguratywna, sztuka nieprzedmiotowa i sztuka nieprzedstawiająca to luźno powiązane terminy. Są podobne, ale być może nie mają identycznego znaczenia. Abstrakcja wskazuje na odejście od rzeczywistości w przedstawieniu obrazowania w sztuce. To odejście od dokładnej reprezentacji może być niewielkie, częściowe lub całkowite. Abstrakcja istnieje wzdłuż kontinuum. Nawet sztuka, która dąży do prawdopodobieństwa najwyższego stopnia, może być nazwana abstrakcyjną, przynajmniej teoretycznie, ponieważ idealna reprezentacja jest prawdopodobnie niezwykle nieuchwytna. Dzieła sztuki, które biorą sobie swobodę, zmieniając na przykład kolor i formę w sposób, który jest widoczny, mogą być nazwane częściowo abstrakcyjnymi. Całkowita abstrakcja nie nosi śladu jakiegokolwiek odniesienia do czegokolwiek rozpoznawalnego. W abstrakcji geometrycznej, na przykład, mało prawdopodobne jest znalezienie odniesień do bytów naturalistycznych. Sztuka figuratywna i abstrakcja totalna prawie się wzajemnie wykluczają. Ale sztuka figuratywna i przedstawiająca (lub realistyczna) często zawiera częściową abstrakcję.