Żywoty urojone, 1924r.

Żywoty urojone, 1924r. - Marceli Schwob

Schwob urodził się w Chaville w wykształconej rodzinie. Jego ojciec, George Schwob (właśc. Isaac Georges Schwob), redaktor dziennika, znał osobiście Théodore'a de Banville czy Théophile’a Gautier. Matka Schwoba pochodziła z rodziny intelektualistów z Alzacji. Pisarz był młodszym bratem Maurice’a Schwoba, redaktora, oraz wujem Claude Cahun, artystki, fotograficzki i pisarki.

Głównymi dziełami Marcela Schwoba były zbiory opowiadań: Cœur double (1891), Le livre de Monelle (1896), Les vies imaginaires (1896). Schwob pomagał również Oscarowi Wilde’owi w pisaniu dramatu Salome, który z powodu brytyjskiego prawa zabraniającego przedstawiania postaci biblijnych na scenie powstawał oryginalnie w języku francuskim. Schwob przełożył wiele utworów z języka angielskiego, między innymi, wraz z Eugène'em Morand, Hamleta Williama Shakespeare’a dla Sary Bernhardt.

Tom gromadzi cztery książki wybitnego francuskiego prozaika, Marcela Schwoba (1867–1905), z którego garściami czerpał Jorge Luis Borges, którego cytował Jerzy Stempowski, którym karmił się Roberto Bolaño. Przede wszystkim mamy tu Żywoty urojone, wspaniałe krótkie prozy, korowód postaci zawieszonych między istnieniem a nieistnieniem, o których wiadomo niewiele lub zgoła nic, wyrzutków społecznych, morderców i piratów, księżniczkę indiańską Pocahontas, półboga Empedoklesa, podpalacza Herostratesa, poetę Lukrecjusza. Ich widmowe losy ubrane w płaszcz fikcji mówią nam o naturze ludzkiej więcej niż niejedna biografia.