Żywot Mikołaja Kopernika 1873 r

Żywot Mikołaja Kopernika 1873 r - Ignacy Polkowski

Ignacy Polkowski, pseud. Stefan Prawdzicki, Tomasz Dobszewicz, Fr. Reuttowicz (ur. 5 marca 1833 w Zdunach, Mazowsze, zm. 27 sierpnia 1888 w Krakowie) – polski historyk, archiwista, bibliograf, badacz życia i dorobku Kopernika, duchowny katolicki, członek Akademii Umiejętności w Krakowie.

Pochodził z rodziny drobnoszlacheckiej wywodzącej się z wsi Polków-Sagały (ziemia liwska). Był synem Wawrzyńca i Magdaleny z Rutkowskich. Jego stryj Piotr Polkowski był proboszczem w Zdunach i kanonikiem gremialnym łowickim. Uczęszczał do gimnazjum w Warszawie (do 1851), następnie studiował w Seminarium Duchownym w Warszawie (1851–1855) i Akademii Duchownej w Warszawie (1855–1858); ukończył studia w Akademii Duchownej ze stopniem kandydata św. teologii (1858). W 1857 przyjął w Warszawie święcenia kapłańskie. Był wikariuszem w parafii w Radzyminie (1858–1859), mansjonarzem w Brzezinach (1859–1862), proboszczem w Łaznowie (1862–1863) i Głuchowie Skierniewickim (1863–1864). Otrzymał godność kanonika kapituły łowickiej, był sekretarzem arcybiskupów warszawskich Antoniego Fijałkowskiego i Zygmunta Szczęsnego Felińskiego. Nie brał udziału w powstaniu styczniowym, ale wyjechał z kraju i kilka lat spędził na emigracji; prowadził badania naukowe w Paryżu, Rzymie i Niemczech. Po powrocie był w latach 1866–1876 bibliotekarzem prywatnych zbiorów Skórzewskich w Lubostroniu koło Łabiszyna. Od 1878 pełnił liczne funkcje w kapitule krakowskiej, był podkustoszem katedry wawelskiej, notariuszem i sekretarzem kapituły. Jako dyrektor Archiwum Kapituły Katedralnej w Krakowie (od 1878) zajmował się porządkowaniem skarbca i archiwum wawelskiego.