Żywioł polski na ziemiach litewskich / Rozproszenie młodzieży szkolnej krakowskiej 1917 r.

Żywioł polski na ziemiach litewskich / Rozproszenie młodzieży szkolnej krakowskiej 1917 r. - M. Świechowski

2 tomy w jednej książce

1. Żywioł polski na ziemiach litewskich, M. Świechowski 1917 r., 48 s.

2. Rozproszenie młodzieży szkolnej krakowskiej, Antoni Karbownik 1900 r. 38 s.

Wielkie Księstwo Litewskie (rus. Великое князство Литовское[2][3], łac. Magnus Ducatus Lituaniae), potocznie: Litwa[a][4], w historiografii określana jako Litwa historyczna[b][5] – państwo powstałe w wyniku zjednoczenia plemiennych księstw litewskich w roku 1240 przez Mendoga. Od 1316 do 1569 pod władzą dziedzicznych wielkich książąt litewskich z dynastii Giedyminowiczów (i jej bocznej linii Jagiellonów). Od 1385 w unii z Polską. W latach 1569–1795 jeden z dwóch równoprawnych członów Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Wielkie Księstwo Litewskie obejmowało obszar dzisiejszej Litwy i Białorusi, a w największym zasięgu terytorialnym (XIV–XVI wiek) również środkowej i częściowo wschodniej i południowej Ukrainy, zachodnich kresów Rosji, Podlasia oraz skrawków Mołdawii.