Zmiany krajobrazu i rozwój osadnictwa w Wielkopolsce 1932 r.

Zmiany krajobrazu i rozwój osadnictwa w Wielkopolsce 1932 r. - Jan Konstanty Hładyłowicz

Wielkopolska (łac. Polonia Maior) – kraina historyczna w środkowej i zachodniej Polsce, na Pojezierzu Wielkopolskim i Nizinie Południowowielkopolskiej, w dorzeczu środkowej i dolnej Warty; dzielnica historyczna Polski.

Wielkopolska graniczy z Pomorzem Zachodnim, Pomorzem Gdańskim, Kujawami, ziemią łęczycką, ziemią sieradzką, Górnym Śląskiem, Dolnym Śląskiem i Ziemią Lubuską.

Historycznymi stolicami Wielkopolski są Poznań i Kalisz.

Wielkopolska nie posiada herbu. Pierwotny herb Wielkopolski nadany przez Kazimierza III Wielkiego jest współcześnie herbem Kaliskiego.

Patronką Wielkopolski jest księżna kaliska bł. Jolenta Helena z dynastii Arpadów.

Władcy Wielkopolski (książęta poznańscy i książęta kaliscy) pochowani zostali w Złotej Kaplicy i w kolegiacie św. Pawła Apostoła w Kaliszu.

Wielkopolskę zamieszkują cztery duże grupy etnograficzne: Kaliszacy, Krajniacy, Poznaniacy, Wielkopolanie północni i kilkadziesiąt mniejszych grup.

Główna rzeka Warta odprowadza wody wielkopolskich jezior na zachód do Odry. Jest to kraina rozległych pól i łąk, które w dolinach przedzielone są wielkimi obszarami lasów. Ziemia urodzajna w czarnoziemy na wschodnich połaciach. Rolnictwo w Wielkopolsce stanowiło podstawową gałąź gospodarki już od wczesnego średniowiecza. Głównymi i najstarszymi miastami Wielkopolski są Poznań, Kalisz i Gniezno.