Ziemia Łęczycka Żołnierzom Niepodległości 1937 r.

Ziemia Łęczycka Żołnierzom Niepodległości 1937 r. - Praca Zbiorowa

Największym miastem jest Łęczyca. Po śmierci Bolesława III Krzywoustego stała się oprawą wdowią jego żony, księżnej Salomei. Po jej śmierci (1144) stała się częścią dzielnicy senioralnej i przypadła Bolesławowi IV Kędzierzawemu. W latach 1231–1352 na obszarze ziemi łęczyckiej istniało Księstwo łęczyckie. W 1264 roku nastąpił jego podział na Księstwo Łęczyckie i Księstwo Sieradzkie. Weszła w skład Królestwa Polskiego po jego zjednoczeniu przez Władysława I Łokietka. Obecnie w niemal w całości leży na obszarze województwa łódzkiego, niewielki obszar należy do województwa mazowieckiego (powiat gostyniński) i województwa Wielkopolskiego (gmina Kłodawa) . W okresie od 1352 r. do 1793 r. ziemia ta stanowiła odrębne Województwo Łęczyckie, które wchodziło w skład Prowincji Wielkopolskiej. Dzieliło się na 3 powiaty ze stolicami w Łęczycy, Orłowie i Brzezinach. Województwo Łęczyckie delegowało do Senatu aż 5 przedstawicieli. Byli to: wojewoda łęczycki, kasztelan łęczycki, oraz kasztelani: inowłodzki, konarski i brzeziński