Ziemia gromadzi prochy, 1946 r.

Ziemia gromadzi prochy, 1946 r. - Józef Kisielewski

Józef Kisielewski urodził się 26 lutego 1905 roku w Mościskach koło Przemyśla. Zmarł 20 lipca 1966 roku w Bandon w Irlandii. W kraju śmierć jego nie została upamiętniona żadnym wspomnieniem pośmiertnym. Takie były wówczas czasy. Kilka ciepłych wzmianek, niewspółmiernych do zasług tego człowieka, ukazało się jedynie w prasie emigracyjnej. Wśród nich na przypomnienie zasługuje rzewne wspomnienie Mariana Czuchnowskiego, poety i kolegi po piórze Kisielewskiego w londyńskim „Dzienniku Polskim” z października 1966 roku, pod pięknym tytułem „Ocalona garstka popiołu – Pamięci Józefa Kisielewskiego.” O samej książce Czuchnowski napisał tak: Ziemia gromadzi prochy”. Trzy słowa. Jeden tytuł. Jakież potężne proroctwo zawierał ten prosty tytuł. I jak celnie trafiał w podbrzusze historii. To jest niewątpliwie wielkie osiągnięcie Józefa Kisielewskiego, że trafił w sedno gorących dziejów. Tą książką odcisnął trwały ślad w literaturze narodów słowiańskich. Jest to książka-proroctwo, książka pisarski biały kruk. Ocalona garstka popiołu. Książka ta ukazała się w przededniu II wojny światowej , w 1939 roku i była rezultatem specjalnej podróży, której zadaniem było spenetrowanie Pomorza Zachodniego, ale która z woli Autora ogarnęła całe słowiańskie przedpole aż po rogatki Hamburga. Jak stwierdza on we wstępie: W książce tej spisałem wrażenia z podróży po Niemczech. Już przed wyjazdem wyjazdem istniał zamiar ujęcia spostrzeżeń podróżniczych w literacką formę (…) Chciałem napisać książkę o współczesnych Niemczech, powstała zaś praca o sprawach Słowiańszczyzny. Powodem tej zmiany nie były bynajmniej jakieś zdarzenia zewnętrzne, polityczne. Pod tym względem między latem 1937 i wiosną 1938 roku miało miejsce tylko jedno wydarzenie – wkroczenie wojsk niemieckich do Austrii w marcu 1938. Zmiana koncepcji nastąpiła na skutek zetknięcia się rzeczywistości dnia dzisiejszego z rzeczywistością historyczną dawnych ziem słowiańskich między Hamburgiem i Gdańskiem, między ujściem Łaby a ujściem Wisły. Książka ta bowiem była pomyślana jako wielkie przypomnienie i obrona naszego stanu posiadania.