Zestaw 16 książek, brak tomu 10 i 13

Zestaw 16 książek, brak tomu 10 i 13 - Balzac Honoriusz

Tom I: 1957 r. , 442 str.

Tom II: 1957 r. , 566 str.

Tom III: 1957 r. , 457 str.

Tom IV: 1957 r. , 457 str.

Tom V: 1958 r. , 506 str. 

Tom VI: 1958 r. , 366 str. 

Tom VII: 1958 r. , 445 str. 

Tom VIII: 1958 r. , 510 str.

Tom XI: 1959 r. , 597 str.

Tom XII: 1959 r. , 504 str

Tom XIV: 1960 r. , 551 str.

Tom XVI: 1961 r. , 381 str.

Tom XVII: 1961 r. , 345 str.

Tom XVIII: 1962 r. , 556 str.

Tom XIX: 1963 r. , 513 str.

Tom XX: 1963 r. , 522 str.

Tom XXI: 1964 r. , 395 str.

Tom XXII: 1964 r. , 425 str.

Tom XXIII: 1965 r. , 464 str.

Tom XXIV: 1967 r. , 367 str. 

Honoré de Balzac wym. [ɔnɔ'ʀe 'də bal'zak], Honoriusz Balzak (ur. 20 maja 1799 w Tours, zm. 18 sierpnia 1850 w Paryżu) – powieściopisarz francuski, obok Dickensa i Tołstoja jeden z najważniejszych twórców współczesnej powieści europejskiej, autor monumentalnego cyklu powieściowego Komedia ludzka (La comédie humaine). Pochodzący z Langwedocji ojciec Honorégo, człowiek prosty, lecz oczytany samouk, przyjął nazwisko szlacheckie de Balzac i w czasie rewolucji wzbogacił się w służbie państwowej. Pojął on za żonę 18-letnią Anne-Laure z domu Sallambier, od której był starszy o 32 lata. Pierwszym ich dzieckiem był Honoré. Nielubiany przez matkę, nieszczęśliwe dzieciństwo spędził właściwie poza domem. Najpierw oddano go do mamki, u której przebywał przez 4 lata, następnie wciąż pod opieką obcych ludzi nauczył się czytać i pisać. Matkę widywał tylko w niedzielę. Gdy ukończył 6 lat, ojciec umieścił go jako alumna w prowadzonej przez zgromadzenie oratorianów szkole z internatem w Vendôme, gdzie przebywał do 14. roku życia. Przeżycia z tego okresu zawarł później w powieści Ludwik Lambert, w znacznej mierze autobiograficznej.