Ze skarbnicy midraszy

Ze skarbnicy midraszy - Michał Friedman (oprac.)

Midrasz (hebr. מִדְרָשׁ, midrasz 'badać, dociekać, głosić') – rodzaj mądrościowej opowieści homiletycznej w Judaizmie rabinicznym mającej na celu wyjaśnienie poszczególnych fragmentów Biblii hebrajskiej. Jest to jedna z metod interpretacji i komentowania Pism natchnionych za pomocą sentencji, objaśnień lub przypowieści, często służąca umocnieniu miejscowej tradycji ustnej co do religijnych lub moralnych zwyczajów poprzez powiązanie jej z Pismem Świętym. Midrasze, jako przekaz ustny, powstawały w ciągu wieków. Pierwsze spisane midrasze zaczęły się pojawiać w II po Chr. W takiej formie zostały wykorzystane przy tworzeniu Talmudu. Istnieje podział midraszy na: halachiczne – podające prawne normy postępowania wywiedzione z Tory pisanej, hagadyczne – mające na celu zgłębienie moralnego i etycznego podłoża tekstów biblijnych. Do najbardziej znanych zbiorów midraszy należy Midrasz Rabba (hebr. Wielki Midrasz), będący komentarzem do Pięcioksięgu Mojżesza (najstarsze z V w.), oraz Midrasz Tanchuma, stworzony przez palestyńskiego rabina, amoraitę żyjącego w IV w. Tanchuma bar Abba.