Zbrodnia w sztuce

Zbrodnia w sztuce

Doc. dr hab. Tadeusz Puchalski znakomity dydaktyk, badacz i popularyzator wiedzy leśnej swą dwudziestoletnią pracę naukową ukoronował dwoma bardzo wartościowymi podręcznikami: „Rębnie w gospodarstwie leśnym” (1970, 2000) i „Ekologiczne podstawy siedliskoznawstwa leśnego” (1975, 1990). Ten ostatni został napisany wspólnie z prof. Zbigniewem Prusinkiewiczem. Rębnia – system użytkowania i odnawiania lasu. Określa zespół zasad i czynności z zakresu użytkowania lasu, mających na celu stworzenie najkorzystniejszych warunków dla odnowienia lasu o właściwym, z punktu widzenia gospodarki leśnej, składzie gatunkowym drzew i uzyskania pożądanej budowy drzewostanu. Sposób prowadzenia cięć w użytkowaniu rębnym drzewostanu, połączony jest zazwyczaj ze specyficznymi sposobami odnowienia i pielęgnowania. Rębnia przede wszystkim wpływa na piętrowość drzewostanu, dąży do pożądanego składu gatunkowego i umożliwia jego utrzymanie, poprawia formę zmieszania i strukturę wiekową przyszłego drzewostanu. Rębnie uściślają postępowanie gospodarcze, nadają kierunek odnowieniu i przyszłej strukturze drzewostanów, wpływając pośrednio na wydajność siedliska. Stosując rębnię należy stworzyć optymalne warunki dla: powstania z samosiewu, siewu lub sadzenia odpowiednich dla danego siedliska gatunków drzew wzrostu i rozwoju nowego pokolenia lasu, zgodnie z wymaganiami ekologicznymi poszczególnych gatunków drzew, w kolejnych fazach rozwojowych uzyskania pożądanej poziomej i pionowej budowy drzewostanu Każdą rębnię charakteryzują elementy: techniczne przestrzenne czasowe