Wzór doskonałej chrześcijanki 1854 r.

Wzór doskonałej chrześcijanki 1854 r. - Wentura de Raulica

Gioacchino Ventura (dei Baroni) di Raulica (08 grudnia 1792 w Palermo - 2 sierpnia 1861 w Wersalu ), był włoski rzymskokatolicki ambona orator , patriota, filozof i pisarz. Wstąpił do Towarzystwa Jezusowego w 1808 r., Aw 1817 r., Kiedy Towarzystwo zostało zniesione na Sycylii, wstąpił do teatynów . Wyświęcony na kapłana, wyróżnił się jako dziennikarz katolicki i apologeta, jako kaznodzieja, zwłaszcza przez swoją „mowę żałobną Piusa VII ” (1823) oraz jako przedstawiciel kontrrewolucyjnego światopoglądu Hughesa Felicité Roberta de Lamennaisa , Josepha de Maistre i Louis Gabriel Ambroise de Bonald .

Został mianowany przez Leona XII profesorem prawa kanonicznego na Sapienzie, aw 1830 r. Został wybrany Przełożonym Generalnym Teatynów. Opublikował swoje „De methodo filozofandi” w 1828 r. I „Bellezze della Fede” w 1839 r. Po uzyskaniu tytułu generała (1830–33) głosił w Rzymie. Jego elokwencja, choć nieco przesadzona i rozwlekła, była gwałtowna i bezpośrednia, ze szlachetnym zachowaniem, wspaniałym głosem i wzruszającą grą, i przyniosła mu wielką sławę. W Paryżu, choć nie był perfekcyjnym mistrzem francuskiego, podobno niemal rywalizował ze słynnym Jean-Baptiste Henri Lacordaire .

Wraz z przystąpieniem papieża Piusa IX Ventura stała się politycznie ważna. Jego „Przemówienie pogrzebowe O'Connella ” (1847) gloryfikowało związek religii i wolności. [1] Jego pochwała wolności w „Morti di Vienna” brzmiała prawie jak diatryba przeciwko królom w ogóle. Został umieszczony w Indeksie Książek Zakazanych .

He was appointed by Leo XII professor of canon law at the Sapienza, and in 1830 was elected Superior-General of the Theatines. He published his "De methodo philosophandi" in 1828 and "Bellezze della Fede" in 1839. After his generalship (1830–33) he preached in Rome. His eloquence, though somewhat exaggerated and prolix, was vehement and direct, with a noble bearing, a magnificent voice and an affecting delivery, and it won him great renown. In Paris, though not perfectly master of French, he was said to almost rival the famous Jean-Baptiste Henri Lacordaire.

With the accession of Pope Pius IX, Ventura became politically prominent. His "Funeral Oration of O'Connell" (1847) glorified the union of religion and liberty.[1] His eulogy of liberty on the "Morti di Vienna" sounded almost like a diatribe against kings in general. It was put on the Index of Prohibited Books.