Wyrocznia Podręczna, 1949 r.

Wyrocznia Podręczna, 1949 r. - Baltazar Gracjan

W trzysta pięćdziesiąt lat od pierwszego wydania hiszpańskiego i niemal pięćdziesiąt lat od ostatniego polskiego, Czytelnik ma dziś nową, uwspółcześnioną edycję jednego z najgłośniejszych dzieł literatury Półwyspu Iberyjskiego. Prócz bijącego absolutne rekordy "Don Kichota" Cervantesa oraz "Żywota Łazika z Tormesu", dziełem najczęściej tłumaczonym i wydawanym jest właśnie "Wyrocznia podręczna". Baltasar Gracián y Morales (ur. 8 stycznia 1601 w Belmonte de Gracián, zm. 6 grudnia 1658 w Tarrazonie) – hiszpański prozaik i pisarz polityczny, ksiądz, jezuita. Urodził się w Belmonte de Gracián, niedaleko Calatayud (Aragonia), jako syn lekarza i jedno z jedenaściorga dzieci. Mając około dziesięć lat zamieszkał w Toledo w domu wuja, który był księdzem. Baltasar uczył się w kolegium jezuickim w Saragossie (1616-1619) i w wieku lat 18 wstąpił tam do nowicjatu. Następnie studiował filozofię w Kolegium w Calatayud od 1621, a od 1623 teologię w Saragossie. W 1627 został księdzem, a ostatnie śluby przyjął w 1635. Uczył w wielu szkołach jezuickich, m.in. w Calatayud, Lleidzie i Gandii. Niezwykle ważny okazał się pobyt w Huesce, gdzie lokalny arystokrata, erudyta i miłośnik sztuki Vincencio Juan de Lastanosa zaprzyjaźnił się z nim i wspomógł wieloma merytorycznymi radami; później wydawał też na swój koszt dzieła Graciana. W latach 1639-1641, jako spowiednik wicekróla Aragonii, księcia de Nocera, Gracián przebywał w Nawarze i Madrycie. Stał się znany jako kaznodzieja. Mianowano go rektorem kolegium w Tarragonie.