Wychodźtwo i osadnictwo Polskie , 1920 r.

Wychodźtwo i osadnictwo Polskie , 1920 r. - Józef Okołowicz

Był ziemianinem. Jego posiadłość znajdowała się w okolicach Grodna. Uczestniczył w powstaniu listopadowym, po którym władze carskie skonfiskowały jego majątek, a Jan Okołowicz musiał udać się emigrację. Przebywał we Francji, a następnie na terenie zaboru austriackiego (wraz z nim ukrywali się także inni powstańcy, Mateusz Beksiński i Walenty Lipiński). Następnie trafił do Sanoku i tam pozostał. Nabył obszar, stanowiący pozostałości areału wcześniej należącego do rodziny Tchorznickich, położony na zachodniej granicy miasta z Dąbrówką Polską. Zamieszkiwał w centrum miasta przy ulicy Floriańskiej (obecnie ulica Ignacego Daszyńskiego).

Był radnym miejskim (pierwsza kadencja 1867). 14 marca 1867 wybrany zastępcą burmistrza Erazma Łobaczewskiego. 10 listopada 1868 został wybrany na stanowisko burmistrza Sanoka), po czym wybrany został ponownie w drugiej kadencji Rady Miejskiej 14 kwietnia 1870. Zastępcami Okołowicza byli Mateusz Beksiński (od 1868 do 14 kwietnia 1870), następnie od 14 kwietnia 1870 Teofil Lewicki, od 12 czerwca 1871 Jan Zarewicz, w 1872 ponownie M. Beksiński. Podczas jego urzędowania w maju 1869 ustalono regulamin poboru drewna z lasu miejskiego. W mieście zorganizowano obchody 300. rocznicy unii lubelskiej z 1569, które odbyły się 11 sierpnia 1869. W 1871 wraz z Wilhelmem Kwiatkowskim był fundatorem szkoły muzycznej w Sanoku. Był założycielem Stowarzyszenia Ochotniczej Straży Ogniowej Królewskiego Wolnego Miasta Sanoka, którego celem była ochrona życia i mienia mieszkańców. W jej ramach założył orkiestrę dętą .