Wybrane pieśni epiczne, 1926r

Wybrane pieśni epiczne, 1926r - Andrzej Gawroński

Minęło 80 lat od śmierci jednego z najwybitniejszych kulturoznawców w dziejach polskiej nauki i wielkiego uczonego – prof. Andrzeja Gawrońskiego. Wielka tragedia przeplatana wielkimi sukcesami – to najkrócej nakreślony wizerunek tego nietuzinkowego człowieka. Los zetknął go na lat kilka z Uniwersytetem Jagiellońskim, gdzie zdobył ostrogi samodzielnego naukowca: habilitował się, a kilka lat później, w wieku trzydziestu lat, został profesorem. Człowiek będący w pierwszej połowie XIX wieku chlubą polskiej nauki na skalę międzynarodową, dziś jest prawie zupełnie zapomniany, a jego wielkie dokonania, ciągle aktualne mimo upływającego czasu, są tylko marginalnie wspominane i absorbują głównie historyków nauki oraz bardzo nielicznych indologów. Andrzej Gawroński urodził się 20 czerwca 1885 roku w rodzinie inteligenckiej jako najstarsze dziecko z czworga rodzeństwa. Świat ujrzał w Genewie. Był wnukiem Tomasza Teodora Jeża (właściwe nazwisko Zygmunt Fortunat Miłkowski, używający też pseudonimu Władysław Bonar, 1824–1915), a synem wybitnego historyka i powieściopisarza Franciszka Rawity Gawrońskiego1 (1846–1930) i Antoniny z Miłkowskich. Dzieciństwo spędził w Warszawie. W pierwszych latach edukacji nie przejawiał wielkich uzdolnień.