Współczesny dramat amerykański Tom 1 do 3

Współczesny dramat amerykański Tom 1 do 3 - Eugene O'Neill

1. Współczesny dramat amerykański, Tom I - 599 s.

Zbiór zawiera utwory: Eugene O'Neill - „Zmierzch długiego dnia”, Elmer Rice - „Maszyna do liczenia”, Lillian Hellman - „Lisie gniazdo”, Clifford Odets - „Złoty chłopak”, Robert Emmet Sherwood - „Skamieniały las”

. 2. Współczesny dramat amerykański, Tom II - 615 s.

Zbiór zawiera utwory: Maxwell Anderson - "Sceneria zimowa", Philip Barry - "Królestwo zwierząt", Samuel Nathaniel Behrman - "Biografia", William Saroyan - "Zabawa jak nigdy", Thornton Wilder - "Nasze miasto". 3. Współczesny dramat amerykański, Tom III - 652 s. Zbiór zawiera następujące utwory: Archibald MacLeish - "Hiob", Tennessee Williams - "Szklana menażeria", Arthur Miller - "Śmierć komiwojażera", Edward Albee - "Kto się boi Wirginii Woolf?", William Motter Inge - "Wróć Kropeczko". Eugene Gladstone O’Neill (ur. 16 października 1888 w Nowym Jorku, zm. 27 listopada 1953 w Bostonie) – dramaturg amerykański, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1936. O’Neill urodził się w hotelu Barrett na Broadwayu na Times Square, w Nowym Jorku. Dzisiaj w tym miejscu znajduje się kawiarnia Starbucks (ulica Broadway numer 1500, północno-wschodni róg 43. ulicy i Broadwayu). Na zewnętrznej ścianie kawiarni widnieje tablica upamiętniająca narodziny O’Neilla: "Eugene O’Neill, 16 października 1888 – 27 listopada 1953. Studiował na Uniwersytecie Princeton, spędził kilka kolejnych lat na morzu. W tym czasie chorował na depresję i popadał w alkoholizm po śmierci członków najbliższej rodziny. Rodzice O’Neilla oraz jego starszy brat Jamie zmarli w ciągu trzech kolejnych lat. Życie rodzinne O’Neilla przedstawia jego autobiograficzna sztuka "Zmierzch długiego dnia". Pisarstwo było dla O’Neilla formą ucieczki od smutnej rzeczywistości. Pomimo depresji, uwielbiał morze, które wkrótce stało się wiodącym tematem jego sztuk. Miejscem akcji wielu z nich jest właśnie pokład statku, na którym pracował przez kilka lat. Podczas pobytu w sanatorium w latach 1912-1913, gdzie wracał do zdrowia po przebytej gruźlicy, zdecydował, iż zostanie zawodowym dramaturgiem. Wcześniej pracował dla New London Telegraph, publikując tam swoją poezję oraz pisząc reportaże. W drugiej dekadzie dwudziestego wieku O’Neill był częstym gościem w Greenwich Village. Poznał wtedy założyciela Komunistycznej Parii Pracy, dziennikarza Johna Reeda i jego żonę, pisarkę Louise Bryant. W filmie Reds z 1981 roku, o życiu Johna Reeda, postać O’Neilla zagrał Jack Nicholson.