Wojsko Polskie. Królestwo Polskie 1815-1830, 1903 r.

Wojsko Polskie. Królestwo Polskie 1815-1830, 1903 r. - Bronisław (opr.) Gembarzewski

Bronisław Gembarzewski Wojsko Polskie Królestwo Polskie 1815-1830 reprint: Kurpisz Poznań 2003 oryginał: Konstanty Trepte Warszawa 1903 okładka twarda 220 stron + wklejki z kolorowymi ilustracjami Luksusowo wydany reprint cennej pracy wybitnego historyka wojskowości, muzealnika i malarza. Wojsko Polskie – ogólna nazwa polskich sił zbrojnych stanowiących: formacje zbrojne państwa polskiego, zorganizowanych wojsk Polaków na terytorium dawnego państwa polskiego, zorganizowanych wojsk Polaków niebędących częścią struktury państwa polskiego, działających poza terytorium Polski potrzebny przypis. Według portalu Global Firepower, jest na dziewiętnastym miejscu w rankingu najpotężniejszych wojsk świata (stan na 2015 r.) Nazwa "Wojsko Polskie" była używana od początku XIX wieku, a oficjalnie została wprowadzona w 1918 roku. Używana jest także obecnie jako synonim oficjalnej nazwy Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. 3 maja 1815 roku Rosja, Austria i Prusy podpisały w Wiedniu traktaty, z których wynikało, że z większej części Księstwa Warszawskiego utworzone zostanie Królestwo Polskie, które będzie związane z Rosją unią personalną. W praktyce oznaczało to, że car rosyjski będzie jednocześnie królem w Królestwie Polskim. Powstałe w ten sposób nowe polskie państwo zależne od Rosji miało powierzchnię około 128 000 km2 i liczyło niespełna 3 mln mieszkańców. Nazywano je też Królestwem Kongresowym lub potocznie Kongresówką, jako że decyzje o jego powstaniu zapadły na kongresie wiedeńskim. W listopadzie 1815 roku przybył do Warszawy car Aleksander I. Został entuzjastycznie powitany przez zgromadzonych licznie na trasie jego przejazdu mieszkańców stolicy. Nadał wtedy Królestwu Polskiemu konstytucję. Głównym autorem tekstu konstytucji był książę Adam Jerzy Czartoryski. Car podpisał ją w dniu 27 XI 1815 roku. Zgodnie z konstytucją praktycznie cała władza wykonawcza i ustawodawcza należała do króla, czyli rosyjskiego cara. Tylko on posiadał inicjatywę ustawodawczą i prawo weta wobec postanowień sejmu Królestwa. Tylko on mógł zwoływać sejm i decydować o jego rozwiązaniu lub odroczeniu obrad. Tylko król miał prawo mianować senatorów, biskupów, najwyższych urzędników i oficerów. Król również stał na czele sił zbrojnych, czyli polskiej armii Królestwa. Sejm składał się z senatu i izby poselskiej. Senatorami byli wojewodowie, kasztelanowie i biskupi. Nie mogło ich być więcej niż 64. W skład izby poselskiej wchodziło 77 posłów wybieranych przez szlachtę i 51 deputowanych wybieranych przez zgromadzenia gminne spośród właścicieli fabryk, rzemieślników, księży, nauczycieli, pracowników naukowych itp. Rządem Królestwa była Rada Administracyjna, w której skład wchodzili ministrowie stojący na czele pięciu komisji rządowych. Przewodniczył jej zastępujący cara w Królestwie wyznaczony przez niego namiestnik. Na stanowisko to powołano generała Józefa Zajączka. Według konstytucji Królestwo oprócz polskiego sejmu i rządu miało mieć własny skarb i wojsko. Były też gwarancje nietykalności osobistej oraz wolności słowa, wyznania i druku. Językiem urzędowym pozostawał język polski.