Wojna na morzu 1914-1918

Wojna na morzu 1914-1918 - Tim Benbow

Szczegółowy przewodnik przedstawiający tło i przebieg operacji morskich z I wojny światowej. Opisuje walkę o zdobycie dominacji na morzach całego świata. Ponad 200 zdjęć ukazujących walczące okręty i okręty podwodne, ich załogi, najważniejsze bitwy i wybitnych ludzi morza obu stron. Zawiera ponad 20 kolorowych map głównych teatrów działań i bitew morskich, w tym bitwy o Falklandy, bitwy pod Helgolandem i bitwy jutlandzkiej. Opisuje kampanię U-Bootów, która zmierzała do odcięcia Wysp Brytyjskich i doprowadziła do śmierci wielu cywilów, a na koniec wciągnęła Stany Zjednoczone do wojny z Niemcami. Walka o panowanie na morzu stanowiła jeden z czynników, które doprowadziły do wybuchu I wojny światowej. Po koronacji cesarza Wilhelma II niemieckie dążenie do zdobycia własnego „miejsca pod słońcem” zmarginalizowało tradycyjną odwieczną rywalizację między Francją i imperium brytyjskim. Morski wyścig zbrojeń, zainspirowany przez HMS Dreadnought, mógł trafić na pierwsze strony gazet, ale początkowy etap wojny na morzu został zdominowany przez zagrożenie ze strony niemieckich krążowników stacjonujących poza europejskimi wodami, dopóki Royal Navy nie wytropiła ich i nie zatopiła, przede wszystkim w bitwie o Falklandy w 1914 roku. Niemcy skupili więc uwagę na U-Bootach. Uznali, że dzięki tej broni mogą zmusić głodującą Wielką Brytanię do kapitulacji i wygrać wojnę. Nieograniczona wojna podwodna doprowadziła do zatopienia jednostek o wyporności wielu milionów ton, ale sprawiła również, że w 1917 roku do wojny po stronie aliantów włączyły się Stany Zjednoczone. Na Morzu Śródziemnym przodowała flota francuska, a operacje niemieckie wspierały Austro-Węgry. Próba przełamania impasu operacją wodno-lądową w Dardanelach w 1915 roku zakończyła się klęską aliantów, ale ich potęga morska aliantów wspomogła zwycięskie kampanie przeciwko imperium osmańskiemu na Bliskim Wschodzie. Decydującym starciem wojny okazała się bitwa jutlandzka w 1916 roku. Chociaż nie została rozstrzygnięta, niemiecka Hochseeflotte utknęła w portach do końca konfliktu, oddając inicjatywę Royal Navy. Osiągnięta w ten sposób przewaga na morzu pozwoliła w 1917 roku aliantom przewieźć do Europy amerykańskie oddziały armię oraz tak bardzo potrzebne zaopatrzenie. Jednak ostateczne zwycięstwo przyniosła aliantom blokada ekonomiczna. Zatrzymanie importu materiałów wojennych, a nawet żywności, osłabiło siłę bojową i morale niemieckiej armii i marynarki. Bunt na okrętach Hochseeflotte w październiku 1918 roku doprowadził do rewolucji w Niemczech, a potem do abdykacji cesarza. Tim Benbow uzyskał licencjat na Wydziale Filozofii, Polityki i Ekonomii Brasenose College w Oksfordzie. Następnie przeniósł się do St. Antony’s College, gdzie zdobył tytuł magistra filozofii i doktora filozofii stosunków międzynarodowych ze specjalizacją ze studiów strategicznych. Spędził również rok w Harvardzie jako stypendysta Kennedy Scholarship i rok w King’s College w Londynie. Po obronie pracy doktorskiej został na Oksfordzie, prowadził projekt badawczy i wykładał stosunki międzynarodowe oraz studia strategiczne, a ponadto przez rok był opiekunem naukowym na Wydziale Politologii University College. Dwa lata wykładał w Britannia Royal Naval College w Dartmouth (uczył również na University of Exeter, którego był członkiem honorowym), po czym w 2004 roku przystąpił do Defence Studies Department w Joint Services Command and Staff College. k