Witkiewicz Listy do żony ( 1936 - 1939 )

Witkiewicz Listy do żony ( 1936 - 1939 ) - Stanisław Ignacy Witkiewicz

Korespondencja Witkacego z żoną, Jadwigą z Unrugów Witkiewiczową, ujawnia mniej znane, prywatne oblicze autora "Nienasycenia". Czwarty, ostatni z tomów "Listów do żony" Stanisława Ignacego Witkiewicza czyni nam jego osobę jeszcze bliższą. Jest jednym z niewielu polskich ludzi pióra, pędzla i teatru, których znaczenie w historii sztuki światowej trwa i nie słabnie. Tom osobistych, intymnych zwierzeń artysty daje wgląd w codzienność jego zmagań z losem. Wyłania się z nich portret człowieka dręczonego niespełnieniem, świadomego twórcy i światłego filozofa. Niezrozumiany i niedoceniany, w obcowaniu z ludźmi bywał drażliwy i impulsywny. W listach do żony okazał się zaskakująco ufny, szukający wsparcia w bezkompromisowości swoich, nie zawsze trafnych, wyborów. Tom czwarty przynosi 336 listów, kart pocztowych, widokówek, telegramów czy dopisków na przekazach pieniężnych wysyłanych przez Witkacego do poślubionej przezeń w 1923 r. Jadwigi. Zachowana korespondencja z żoną trwała blisko 16 lat (21 III 1923 - 25 VIII 1939). W sumie 1278 przesyłek. Wymiana listów kompensowała Witkacemu brak osobistego kontaktu. Nie mieszkali razem, Jadwiga przeniosła się do Warszawy, a Stanisław Ignacy został w Zakopanem. Pisał regularnie, częstokroć codziennie. Zbiór "Listów do żony" pieczołowicie przygotowała Anna Micińska. Pracę przerwała jej przedwczesna śmierć. Ambitne zamierzenie wydawnicze doprowadził do końca prof. Janusz Degler. Przez listy przewija się galeria postaci: przyjaciół, znajomych, klientów firmy portretowej etc. Edytor przygotował około 10 tysięcy przypisów. Zajmują więcej miejsca niż część epistolarna. Listy rozpoczynające się "Najdroższa Nineczko" (lub: "N. N."), pokazują twórcę walczącego o artystyczną i światopoglądową niezależność. Przypłacał to ciągłymi kłopotami zdrowotnymi ("sfajdane klapzdrygle" - artretyzm w stawach nóg) i finansowymi. Życiową niestabilność artysty znaczyły ciągłe utarczki z niesolidnymi odbiorcami jego dzieł: wydawcami, dyrektorami teatrów, klientami Firmy Portretowej. Treść listów rozwiewa też mgłę niedomówień w kwestiach rodzinnych.