Wincenty Wilczek i pięciu jego synów, 3 tomy, 1907 r.

Wincenty Wilczek i pięciu jego synów, 3 tomy, 1907 r. - Bonawentura z Kochanowa

Zestaw zawiera:

Część I - 154 str.

Część II - 152 str.

Część III - 160 str.

Leon ze Złotego Potoka Potocki herbu Pilawa (pseud. Bonawentura z Kochanowa, ur. 14 lipca 1799 w Kochanowie, zm. 6 grudnia w 1864 w Rydze) – polski pisarz, pamiętnikarz, literat i powieściopisarz. Był synem Stanisława, generała w wojsku Królestwa Polskiego i chrześniakiem księcia Józefa Poniatowskiego. Za życia był popularny jako pamiętnikarz i twórca prac dotyczących historii obyczaju. Po śmierci został prawie zupełnie zapomniany.

Odznaczony Orderem Świętego Stanisława II i III klasy w 1816 roku.

W latach (prawdopodobnie) 1817–1820 studiował na Królewskim Uniwersytecie Warszawskim. Z tego okresu datują się dokonania literackie Potockiego. Bezpośrednio po ukończeniu studiów ożenił się z Barbarą Kossakowską i osiadł w majątku żony – Rudawie (k. Świsłoczy). W roku 1828 został szambelanem dworu Królestwa Polskiego. Uczestniczył w powstaniu listopadowym walcząc pod dowództwem generała Dembińskiego. Został członkiem rządu tymczasowego w powiecie poniewieżskim. Po porażce w październiku 1831 wyemigrował do Drezna. Na emigracji poznał m.in. Mickiewicza. W 1834 po ogłoszeniu amnestii wrócił do kraju. Wkrótce rozwiódł się z żoną i dwa lata spędził na dworach rodziny i przyjaciół na Litwie. W roku 1836 powrócił na stałe do Warszawy. Tutaj brał bardzo aktywny udział w życiu publicznym prowadząc działalność redaktorską, naukową i przede wszystkim pisarską.

Został pochowany na cmentarzu przy kościele św. Franciszka w Rydze.