Wilno, 1930 r. - Jerzy Remer
Jest to albumowy reprint rewelacyjnego informatora-przewodnika po Wilnie, liczne unikatowe fotografie. Książka ukazała się w latach 30-tych XX wieku, w Poznaniu nakładem Wydawnictwa Polskiego w serii CUDA POLSKI a piękno przyrody / pomniki pracy / zabytki dziejów. Książka zawiera następujące rozdziałyinformacje: Twór przyrody i dzieło sztuki, Osada stolicą państwa, Miasto na widowni świata, W pierścieniu murów obronnych, Madonna warowni wileńskiej, Wilno gotyckie, Ulicami, zaułkami, zaginiona epoka, światła i cienie, Triumf baroku i uśmiechy rokoka, świat antyku, Ateny polskie, Symbol braterstwa i heroizmu, Wyzwolenie, Reduta Rzeczypospolitej, Nad brzegami Wilji i Morzem Trockiem.
Cuda Polski to oparta na wzorach francuskich seria Wydawnictwa polskiego Rudolfa Wegnera wydawana w latach 1928–1939.
Każdy z tomów opowiada o innym zakątku Polski, o jego historii, geografii, kulturze, przedstawia pełny obraz niezwykłych miejsc widzianych oczyma znawców tych terenów.
Jerzy Remer - Ukończył historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. W zawodzie konserwatora zabytków praktykował w Paryżu[1]. Od początku niepodległej RP pracował w urzędach konserwatorskich – najpierw w Częstochowie i w Kielcach a później w Wilnie.
Od 1930 był generalnym konserwatorem zabytków. Został odsunięty ze stanowiska w 1937 i przeniesiony do Krakowa, kiedy sprzeciwił się zamierzonemu zakupowi i wywiezieniu do Warszawy późnogotyckiego poliptyku św. Jana Jałmuźnika z klasztoru Augustianów w Krakowie[2]. W okresie międzywojennym pracował w kilku organizacjach, zajmujących się ochroną zabytków: Towarzystwie Opieki nad Zabytkami Przeszłości, Polskim Związku Historyków Sztuki, Towarzystwie Ochrony Sztuki Ludowej, Polskim Towarzystwie Krajoznawczym oraz w Międzynarodowej Komisji Zabytków Historycznych[3].
W latach 1938–1939 był konserwatorem zabytków w województwie warszawskim i białostockim. W czasie wojny mieszkał i pracował w Warszawie, po wojnie był wojewódzkim konserwatorem zabytków w pomorskim urzędzie wojewódzkim w Bydgoszczy. W 1947 został dyrektorem Muzeum Okręgowego w Toruniu i był nim do 1971, pracował także w tamtejszym Uniwersytecie Mikołaja Kopernika, do którego sprowadził go wraz z innymi intelektualistami lwowskimi i wileńskimi Ludwik Kolankowski[4].
Działał w Stronnictwie Demokratycznym, zasiadając w jego Wojewódzkim Komitecie w Bydgoszczy. Odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy II klasy, a także Krzyżami Oficerskim[5] i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi[6]. Zasłużony członek SD[7]. W 1966 roku otrzymał nagrodę państwową II stopnia.[8]
Zmarł w 1979 w Toruniu, został pochowany na miejscowym cmentarzu św. Jerzego.
