Wielka kolekcja sławnych malarzy 45 tomów - Praca Zbiorowa
Kolekcja wielkoformatowych albumów z reprodukcjami doskonałej jakości na kredowym papierze.
1. Leonardo da Vinci 2. Michał Anioł 3. Rafael 4. Tycjan 5. Pieter Bruegel 6. Peter Paul Rubens 7. Anton van Dyck 10. Johannes Vermeer 11. Francisco Goya 12. William Turner 13. Eugene Delacroix 14. Eduardo Manet 15. Edgar Degas 16. Paul Cezanne 17. Claude Monet 18. Renior 19. Paul Gauguin 20. Vincent van Gogh 21. Georges Seurat 22. Gustav Klimt 23. Edvard Munch 24. Henri de Toulouse-Lauterc 25. Henri Matisse 26. Pablo Picasso 27. Marc Chagall 28. Rene Magritte 29. Salvador Dali 30. Andy Warhol 31. Hieronim Bosch 32. Albrecht Durer 33. El Greco 34. Camille Pissarro 35. Frida Kahlo 36. Dante Gabriel Rossetti 37. James Whistler 38. Casper David Friedrich 39. Gustave Courbet 40. John Constable 41. Jacek Malczewski 42. Jan Matejko 43. Witkacz 44. Artur Grottger 45. Kossakowie
Numery od 1-18-2008 rok wydania
Numery od 19- 43-2007 rok
Numery 44 i 45 2008 rok
Malarz (łac. pictor, pictorellus, iconista, imaginator, niem. Maler) – rzemieślnik, artysta zajmujący się malarstwem. Jest to zawód polegający na pokrywaniu, malowaniu płaszczyzn, przedmiotów powłokami, liniami, punktami, kolorem, farbą, farbami, po to by je ochronić, zmienić ich własny kolor lub namalować, stworzyć obraz, wyobrażenie, iluzję tego co odbieramy zmysłem wzroku[1].
W Polsce zawód malarza wykonują;
malarze artyści, restauratorzy, wykształceni na uczelniach plastycznych specjaliści, posiadający obok kunsztu niejednokrotnie tytuły naukowe,
malarze cechowi, rzemieślnicy; malarze ścian, dekoratorzy, zdobnicy, rzemieślnicy artyści, posiadający tytuły czeladnika lub mistrza,
malarze ludowi zrzeszeni i niezrzeszeni,
niezrzeszeni malarze, malarze amatorzy, lub uzdolnieni pracownicy, fachowcy lub bez dyplomu specjalizujący się w różnych technikach malarskich.
Malarze polscy mogą zrzeszać się w związkach artystów plastyków (ZAP i ZPAP), w cechach, w związkach twórców ludowych i w innych związkach zawodowych.
Św.Łukasz, autor nieznany, Godzinki, 1533
Spis treści
1Historia malarzy europejskich
2Malarze w Polsce
2.1Pierwsze cechy malarzy w Polsce
2.2Malarze cechowi
2.3Malarze polscy w czasach nowożytnych, szkoły malarskie
3Specjalności historyczne malarzy w Polsce
4Przypisy
5Bibliografia
6Linki zewnętrzne
Historia malarzy europejskich[edytuj | edytuj kod]
Malarstwo jest jednym z najstarszych zawodów, rzemiosłem, sztuką związaną z kulturą człowieka od czasów prehistorycznych. O najdawniejszych malarzach wiadomo bardzo niewiele. Ponieważ malarstwu prehistorycznemu przypisuje się znaczenia magiczne, religijne to być może malarze pełnili jakieś istotne funkcje w tamtych społecznościach[2].
Malarzy starożytnego Egiptu możemy zobaczyć przy pracy dzięki wykonywanym przez nich samych przedstawieniom, zachowanych w pomieszczeniach grobowych. Stosowano wiele technik malarskich. Malarze pokrywali barwnymi polichromiami płaskorzeźby na ścianach, rzeźby, meble, przedmioty i nieruchomości. Około 3500 lat temu w Egipcie pojawiły się pierwsze ilustracje malowane na zwojach papirusów. Lecz o samych rzemieślnikach czy artystach wiadomo bardzo mało. Malarstwo starożytnego Egiptu miało ogromny wpływ na rozwój tej sztuki w basenie Morza Śródziemnego[3].
W czasach antycznych malarstwo greckie i później rzymskie miało wysoka rangę. Znani byli z imienia najlepsi malarze, doceniano efekt iluzji. Duże znaczenie zyskiwał portret[4]. W antycznym Rzymie istniało nawet "prawo obrazu" (ius imaginum), określające komu należny był portret jako wyróżnienie, nobilitacja[5].
W edykcie cesarza Dioklecjana o cenach i zarobkach wydanym w 301 roku, wymienione były kategorie malarzy rzymskich z ich wynagrodzeniem. Pictor parietarius ('ścienny' od paries 'ściana'), malarz który wykonywał proste prace malarskie, tło, ornamenty zarabiał 75 denarów dziennie. Wykonujący skomplikowane kompozycje figuralne pictor imaginarius (od imago 'wyobrażenie'), zarabiał 150 denarów dziennie[6].
Malarze greccy i rzymscy malowali na ścianach budynków, przedmiotach użytkowych, na ceramice i szkle, tworzyli mozaiki z kolorowych elementów ceramiki, szkła, kamienia, wykonywali malarstwo na drewnianych tablicach, ilustracje na zwojach papirusów. Znamy ich prace z zachowanych przedmiotów, grobowców, domów między innymi w Pompejach, Herkulanum lub zachowanych obrazów z greckich osad w Egipcie, Fajum, Hawara[7].
Z ówczesnej literatury znamy opowieści, anegdoty, opisy dzieł sztuki, pracowni, wystaw, konkursów malarskich i biografie wielu znakomitych malarzy greckich lub rzymskich, wiadomo że malarze tworzyli pracownie, mieli uczniów, pomocników, niewolników. Znane lub rozpracowywane są techniki lub technologie stosowane w malarstwie starożytnym[8].
We wczesnym średniowieczu malarstwo i malarze związani byli przede wszystkim ze sztuką religijną. Malowano dekoracje i wykonywano mozaiki. Rzemiosło i sztuka malarska wykonywana była w pracowniach klasztornych. Rozwinęła się tam specjalizacja malarzy miniatur, iluminatorów. Malarze klasztorni, zakonnicy przenosili swoje umiejętności do nowych krajów które przyjmowały chrześcijaństwo.
Sztukę malarską przekazywano najczęściej droga ustną i przykładem. Malarze uczyli się w warsztatach rodzinnych lub w pracowniach obcych mistrzów, praktycznego wykonywania różnych przedmiotów oraz technik, porównywali swoje prace z dziełami wcześniejszych twórców, przechowywali wzory obrazów, grafiki, kopiowali ornamenty z tkanin[9].
W Cesarstwie Bizantyńskim zachowano sztukę malowania obrazów tablicowych. Przepisy malowania obrazów na drewnianych tablicach trafiają do malarzy w krajach przyjmujących religię od kościoła w Konstantynopolu, ale także do pracowni malarzy w Italii i dalej do krajów przyjmujących chrześcijaństwo łacińskie[10].
Ekspansja kościoła i religii chrześcijańskiej mogła być przyczyną że w XI wieku powstał traktat, który można nazwać pierwszym europejskim podręcznikiem wielu technik i rzemiosł, w tym malarstwa. Praca ta była niezbędna nowo powstającym kościołom, klasztorom i pracowniom. Dzieło, „Schedula diversarium artium” zostało spisane przez Mnicha Teofila[11].
Cechy i bractwa malarskie tworzone były w naszej części Europy dopiero w połowie XIV wieku. Malarze wchodzili w skład cechów łączonych, tworzyli cechy samodzielnie lub przyjmowali do swojego cechu innych rzemieślników, najczęściej związanych z malarstwem.
Magdeburg 1206[12],
Augsburg 1303, cech malarzy, snycerzy, kowali[13],
Zurich 1336[12],
Autor nieznany, św Łukasz, Rosja, XV wiek
Bazylea 1335[12],
Praga 1348, Bractwo św. Łukasza malarzy, rzeźbiarzy, goldszlagerów[14], błoniarzy[15], szklarzy i szczytarzy[16],
Wrocław 1386, cech malarzy, stolarzy, rzeźbiarzy, goldszlagerów i szklarzy[13].
Przyjęcie przez europejskich malarzy, rzeźbiarzy jako patrona świętego Łukasza Ewangelistę, według legendy, malującego, rzeźbiącego Marię matkę Jezusa, potwierdzało prawo do malowania wizerunków Boga i Ewangelii, wbrew przekonaniom ikonoklastów[17].
