Wewnętrzne Zło

Wewnętrzne Zło - Praca Zbiorowa

Niewiele jest tematów tak uwielbianych przez pisarzy i, przede wszystkim, twórców teorii spiskowych, jak tragiczna historia templariuszy. Powstały w Ziemi Świętej Zakon Ubogich Rycerzy Świątyni padł przez króla Francji, Filipa IV Pięknego, który w 1307 roku uwięził jego członków pod fałszywymi zarzutami bałwochwalstwa i herezji. Czteroletni proces zakonników zakończył się spaleniem na stosie kilkudziesięciu z nich, w tym wielkiego mistrza Jakuba de Molay. Szczwany Filipek zaś pozbył się długów, jakie miał u zakonnych rycerzy. Cóż, sposób dobry jak każdy inny…

Autorzy Wewnętrznego zła podeszli do faktów historycznych w bardzo niecodzienny sposób. Okazuje się, że stawiane zakonowi oskarżenia były prawdziwe. Głównym bohaterem jest Robert McGregor, templariusz, któremu udało się uniknąć śmierci na stosie – w przeciwieństwie do jego braci, których egzekucję obserwuje ukryty w tłumie. Nagle słyszy głos ginącego w płomieniach mistrza, mówiący mu, że jeszcze się spotkają. I rzeczywiście, czczący Bafometa de Molay wymyka się śmierci, by zemścić się na zdrajcy. W ostatecznej konfrontacji McGregor pokonuje mistrza. Ten jednak przed śmiercią rzuca na niego klątwę nieśmiertelności. Po stuleciach życia jako wampir, u schyłku XX wieku rycerz dowiaduje się, że ktoś planuje wskrzesić jego de Molaya. Postanawia temu zapobiec. Amerykański pisarz, dziennikarz i satyryk P. J. O’Rourke powiedział kiedyś: zawsze czytaj to, co sprawi dobre wrażenie, jeśli umrzesz w czasie lektury. Jeśli kopać w kalendarz przy Wewnętrznym źle, najlepiej zrobić to zaraz po prologu. Jest on jednym z najlepszych, jaki kiedykolwiek spotkałem w grze książkowej. Długi, pieczołowicie ilustrowany i świetnie napisany, doskonale wprowadza w mroczny klimat opowieści. Widać, że napis dark fantasy na okładce to nie puste hasło reklamowe. Zastrzeżenia można mieć tylko do mało czytelnej, stylizowanej na średniowieczną, czcionki.