W Wojtusiowej Izbie 1927 r.

W Wojtusiowej Izbie 1927 r. - Janina Porazińska

Janina Porazińska (ur. 29 września 1882 lub 1888 w Lublinie, zm. 2 listopada 1971 w Warszawie) – polska poetka, prozaiczka, tłumaczka literatury skandynawskiej. Swoją twórczość poświęciła literaturze dziecięcej.

Studiowała na Wydziale Przyrodniczym UJ w Krakowie. Debiutowała w 1903 na łamach „Wędrowca” jako poetka. Była współpracowniczką pism dla dzieci: „Przyjaciela Dzieci”, a w latach 1909–1910 „Promyka” i „Promyczka”. Należała do władz ruchu junackiego. W 1917 założyła pismo „Płomyk”. W latach 1927–1939 była redaktorką czasopism „Płomyczek”, „Słonko” i „Poranek”. W latach 1922–1925 była urzędniczką Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, a w okresie okupacji działaczką podziemia oświatowego i kulturalnego.

Pisarka rozmiłowana była w polskim folklorze i w oparciu o niego pisała własne poezje i baśnie. Czerpała z gadek, przypowieści, pieśni, podań. Książki jej były tłumaczone na wiele języków. Dokonała też przekładów literatury skandynawskiej. W 1958 opracowała fińską Kalevalę w wersji dla dzieci.

Za twórczość literacką i pracę na rzecz edukacji dzieci Janina Porazińska została odznaczona między innymi Krzyżem Oficerskim (1955), a potem także Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1966). Była także Kawalerem Orderu Uśmiechu. Do dziś nazywana jest jedną z czterech „dam literatury dla dzieci” obok Ewy Szelburg-Zarembiny, Marii Kownackiej i Hanny Januszewskiej.