Uwagi o metodzie stawiania dźwięcznego głosu, 1939 r.

Uwagi o metodzie stawiania dźwięcznego głosu, 1939 r. - Wincenty Nowakowski

Wincenty Nowakowski (ur. 6 stycznia 1891 w Poznaniu, zm. 27 marca 1960 tamże) – profesor, aktor-śpiewak, pedagog dykcji i śpiewu. Syn Władysława i Weroniki z d. Bartlakowskiej. W 1910 przerwał studia i został aktorem w Teatrze Objazdowym Jana Lange. W 1913 skazany przez pruski sąd w Grodzisku za działalność konspiracyjną na 10 dni więzienia i grzywnę. Podczas poboru do niemieckiego wojska uciekł do Hamburga i tam kontynuował studia aktorskie, śpiewacze i pedagogiczne. Pracował wtedy jako aktor. Od 1917 powrócił do Poznania i rozpoczął pracę jako aktor (1920-1939 w Teatrze Wielkim). Brał udział w powstaniu wielkopolskim. Podczas II wojny światowej ukrywał się w Poznaniu i udzielał lekcji śpiewu. Pracę tę kontynuował po wojnie. Działał w kierownictwie Spółdzielni Pracy Muzyków i Pedagogów. Zmarł po długiej i ciężkiej chorobie 27 marca 1960, pochowany na cmentarzu górczyńskim.