Ukryta religijność kina

Ukryta religijność kina - Marek Lis

Gdy w kwietniu 2000 roku na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Opolskiego dobiegała końca dwudniowa sesja «Skazani na tajemnicę», poświę­cona twórczości Krzysztofa Kieślowskiego, jej organizatorzy — zachęceni przez zaproszonego do Opola Krzysztofa Piesiewicza, scenarzysty filmów Kieślow­skiego — postanowili przygotować kolejne spotkanie z filmem. Czymś intere­sującym i owocnym okazało się bowiem połączenie możliwości zobaczenia filmów (w kinie „Kraków" odbyły się projekcje Krótkiego filmu o zabijaniu i Trzech kolorów: Czerwony) i refleksji nad nimi, ułatwionej przez obecność współautora obu obrazów. Poszukiwanie tematyki — obracającej się wokół kina i teologii — doprowadziło do zainteresowania kinem ukrytej religijności, filmami stawiającymi pytania o człowieka i o Boga, nie zawsze dającymi gotowe odpowiedzi. Liczne spotkania, rozmowy, dyskusje osób angażujących się w przygotowanie sesji potwierdziły zainteresowanie tak sformułowaną tematyką, jak i wskazały na metodę pracy: o filmach nie wystarczy mówić; trzeba także je pokazać jak najszerszej publiczności. Tak powstał gotowy już projekt siedmiodniowego wydarzenia: przeglądu filmów odbywającego się w w dniach 22—28 kwietnia 2001 r. w kinie „Kraków" i w sali kinowej Młodzieżowego Domu Kultury oraz przygotowanego przez Katedrę Homiletyki i Środków Przekazu Wiary dwu­dniowego sympozjum naukowego, mającego miejsce 27 i 28 kwietnia w auli Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego.