U-Boot VII, vol I-II

U-Boot VII, vol I-II - Marek Krzyształowicz

Vol I: 87 s., 2011 r.

Vol II: 183 s., 2011 r.

Niemieckie okręty podwodne – (niem.: U-Boot) niemiecka flota podwodna. W języku niemieckim słowo U-Boot (Unterseeboot) oznacza każdy okręt podwodny, niezależnie od jego przynależności państwowej.

Pierwszym okrętem podwodnym zbudowanym w Niemczech był dwuosobowy „Brandtaucher”, zaprojektowany przez Wilhelma Bauera w 1850 roku z przeznaczeniem dla marynarki wojennej. Jednostka zatonęła w Zatoce Kilońskiej podczas pierwszego, testowego zanurzenia; podniesiona z dna w późniejszym okresie, obecnie znajduje się w muzeum w Dreźnie.

Kolejnymi konstrukcjami tej klasy były „W1" i „W2" z 1890 roku. W 1903 roku stocznia Germaniawerft z Kilonii zbudowała pierwszy w pełni funkcjonalny niemiecki okręt podwodny – „Forelle”, który został sprzedany Rosji podczas wojny rosyjsko-japońskiej (kwiecień 1904 roku). Prace, które podjął Raymondo Lorenzo d’Equevilley Montjustin, hiszpański inżynier zatrudniony przez kilońską stocznię, doprowadziły do powstania pierwszego okrętu podwodnego, który wszedł do służby w niemieckiej marynarce wojennej. U-1 był ulepszoną wersją okrętów typu Karp, budowanych dla Rosji. Wyposażony był w podwójny kadłub i napędzany silnikiem benzynowym. Uzbrojenie stanowiła pojedyncza wyrzutnia torped. Okręt wcielono do Kaiserliche Marine 14 grudnia 1906 roku. Kolejna jednostka – U-2 była o połowę większa i wyposażono ją w dwie wyrzutnie. Napęd dieslowski zastosowano w latach 1912-1913 na okrętach typu U-19.

Pierwszy niemiecki U-Boot – U-1, używany do celów szkoleniowych, został wycofany ze służby w 1919 roku; obecnie eksponowany jest w Deutsches Museum w Monachium.