Trybunał Skarbowy Radomski, 1923 r. - Leon Babiński
Leon Babiński (1891-1973) - prawnik, cywilista, współorganizator polskiego sądownictwa w latach 1918-1939. Po II wojnie światowej animator szkolnictwa wyższego w Szczecinie.
Życiorys
Urodził się 13 stycznia 1891 roku w Warszawie. Jako uczeń gimnazjum im. Ignacego Chrzanowskiego w Warszawie uczestniczył w latach 1905-1907 w strajkach szkolnych. Maturę zdał w 1909 roku, a następnie studiował prawo na Sorbonie w Paryżu i na Uniwersytecie Łomonosowa w Moskwie. Studia zakończył w 1913 roku uzyskaniem złotego medalu i tytułu kandydata nauk. W latach 1913-1917 odbył aplikację sądową i adwokacką. Od 1 września 1917 roku pracował w Sądzie Najwyższym jako sekretarz naczelny. W latach 1919-1939 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych jako radca prawny; był m.in. delegatem rządu w Komisji Mieszanej do spraw Górnego Śląska. W latach dwudziestych XX wieku brał udział w pracach Międzynarodowej Komisji Żeglugi Powietrznej (CINA) jako polski ekspert. Był delegatem RP do Międzynarodowego Komitetu Technicznego Ekspertów Prawa Lotniczego (CITEJA). Uczestniczył w tworzeniu międzynarodowego prawa morskiego i lotniczego. W 1929 roku zorganizował w Warszawie konferencję międzynarodową zakończoną uchwaleniem konwencji warszawskiej o ujednoliceniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego. Był redaktorem tekstu konwencji, która, jedynie z niewielkimi modyfikacjami, obowiązuje do dziś. W okresie międzywojennym był wykładowcą w Szkole Nauk Politycznych i Wolnej Wszechnicy Polskiej oraz na Uniwersytecie Warszawskim (od 1927 roku). W latach 1921–1939 wykładał prawo międzynarodowe i morskie w Szkole Głównej Handlowej (od 1925 roku jako docent, od 1938 roku jako profesor tytularny). Lata wojny spędził na wsi na Podkarpaciu, ukrywając się przed Niemcami.
Po wojnie (w latach 1945-1947) jako przedwojenny radca prawny MSZ został zaangażowany do pracy w Polskiej Misji Wojskowej w Berlinie w ramach akcji odzyskiwania zagrabionego z Polski mienia. Po II wojnie światowej podjął pracę naukową w Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu oraz (od 1947 roku) w szczecińskim oddziale Akademii Handlowej w Poznaniu (później przekształconej w Wyższą Szkołę Ekonomiczną). Pełnił tam funkcję zastępcy rektora (1947–1948), a następnie rektora (1948–1951). W latach 1955–1961 (od utworzenia Politechniki Szczecińskiej przez połączenie WSE z Szkołą Inżynierską do emerytury) pracował na Wydziale Inżynieryjno-Ekonomicznym Transportu PS. Od roku 1947 był członkiem Instytutu Prawa Międzynarodowego w Gandawie jako drugi w historii Instytutu Polak. Należał m.in. do Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawników z siedzibą w Paryżu i Gandawie. Jako główny organizator Szczecińskiego Towarzystwa Naukowego (STN) w 1956 roku i jego prezes w latach 1956–1970, czynił starania o utworzenie uniwersytetu w Szczecinie. Działał w Ekspozyturze Komisji Prawa Morskiego. W ostatnich latach życia zajmował się prawem kosmicznym. Był żonaty (ślub 30 czerwca 1927 roku) z Marią Rutowską, córką prezydenta m. Lwowa. W małżeństwie urodzili się synowie: Jan, Andrzej, Krystyn. W chwilach wolnych lubił deklamować wiersze po rosyjsku, polsku, łacinie, m.in. utwory Mickiewicza, Puszkina, Lermontowa, fragmenty „Odysei” Homera i „Eneidy” Wergilego, interesował się także poetami współczesnymi m.in. K.I. Gałczyńskim. Pisał wiersze. Niepublikowane wiersze jak też wspomnienia pisane w latach 1957-1960 znajdują się w spuściźnie zdeponowanej w Bibliotece Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wrocławiu. Część archiwum (wspomnienia, fragmenty korespondencji, niepublikowana historia rodu Babińskich) znajduje się w zbiorach rękopisów Książnicy Pomorskiej w Szczecinie.
