Tomasz a Kempis - O naśladowaniu Chrystusa,księga czwarta.1938 r - a Kempis Tomasz
O naśladowaniu Chrystusa (De imitatione Christi) – popularna książka-poradnik życia chrześcijańskiego napisana prawdopodobnie przez Tomasza à Kempis, choć jej autorstwo nie jest ostatecznie ustalone. Spór o autora tekstu rozpoczął się w XV wieku, a bezpośrednią przyczyną są słowa zawarte na końcu rękopisu znajdującego się w bibliotece królewskiej w Brukseli: "Nie pytaj, kto powiedział, ale patrz, co powiedział". Wśród autorów tego dzieła wymieniano na przestrzeni wieków m.in.: Bernarda z Clairvaux, Jana Gersona czy św. Bonawenturę. Ostatnio najpoważniejszym "konkurentem" Tomasza à Kempis w autorstwie księgi jest twórca renesansowego kierunku ascetycznego (devotio moderna) – Geert Groote. Powstała prawdopodobnie przed rokiem 1427. Składa się z czterech ksiąg, powstałych najprawdopodobniej w różnym czasie jako odrębne dzieła. Za najwcześniejsze uznaje się:
Admonitiones ad spiritualem vitam utiles (Zachęty pomocne do życia duchowego)
Admonitiones ad interna trahentes (Zachęty do życia wewnętrznego)
Z czasem dołączono do nich księgi:
De interna consolatione (O wewnętrznym ukojeniu)
Devota exhortatio ad Sacram Corporis Christi Communionem (Gorąca zachęta do Komunii Świętej)
Mimo krytyki tego dzieła, za jego rzekomy pesymizm, naiwność i pogardę dla spraw doczesnych, treść jego sama się obroniła, co sprawiło, że "O naśladowaniu..." stało się jednym z najbardziej rozpowszechnionych (po Biblii) ksiąg chrześcijańskich. Popularność zdobyła nie tylko wśród katolików, ale również wśród protestantów, a nawet niechrześcijan. Forma dialogu ucznia z niewidzialnym Mistrzem, która często pojawia się na kartach "O naśladowaniu.." nadaje niezwykłego charakteru tej książce. Fragmenty jej zostały zawarte w tekstach liturgii godzin w posoborowym brewiarzu.
Wśród czytelników O naśladowaniu... można znaleźć świętych (Franciszek Salezy, Ignacy Loyola, Karol Boromeusz, Josemaría Escrivá de Balaguer, Teresa z Lisieux, Jan XXIII), błogosławionych, mistyków (Thomas Merton). Jednakże grono czytelników jest znacznie szersze – do lektury tej książki zachęcał listownie swoich przyjaciół Adam Mickiewicz. O O naśladowaniu wspominał w swojej prywatnej korespondencji Juliusz Słowacki, Cyprian K. Norwid i Jerzy Liebert. Wśród znanych czytelników można również znaleźć tak różne postacie jak Hammarskjölda, Pileckiego, Corneille'a, Żeromskiego, Leibniza czy Beethovena. Dzieło to przyczyniło się w dużym stopniu do zbliżenia się do katolicyzmu Aleksandra Wata.
Jedna z bohaterek powieści Emancypantki B. Prusa, również jest czytelniczką O naśladowaniu.... Dodatkowo o popularności niech świadczy fakt, że znanych jest 700 rękopisów tego dzieła, a przetłumaczono je na 95 języków.
W Polsce ukazał się pierwszy (anonimowy) przekład w 1545 r. Autorami kolejnych przekładów byli m.in. ks. Jakub Wujek, poeta Stanisław Grochowski, Jan Wielowiecki, ks. Aleksander Jełowicki i Anna Kamieńska. W czasie II wojny światowej książkę tę drukowano w Londynie i wysyłano do obozów jenieckich, trafiała do obozów koncentracyjnych, a także do środowisk polskich, które znalazły się poza ojczyzną.
! Uwagi:
Oprawa zarysowana, wytarta, zabrudzona. Brzegi stron zakurzone, zabrudzone, pożółkłe. Druk czytelny, blok spójny.
