Thullie Maksymilian - Podręcznik teoryi mostów, 1904 r.

Thullie Maksymilian - Podręcznik teoryi mostów, 1904 r. -

Maksymilian Marceli Thullie herbu Prawdzic (ur. 16 stycznia 1853 we Lwowie, zm. 1 września 1939 we Lwowie) – polski inżynier, rektor Szkoły Politechnicznej we Lwowie, senator I, II i III kadencji w II RP. Pochodził z francuskiej rodziny przybyłej do Polski w XVIII wieku. Odbył studia budowlane w Akademii Technicznej we Lwowie i politechnice w Wiedniu. Został urzędnikiem kolejowym na kolei lwowsko-czerniowieckiej. Od 1878 pracownik naukowy Szkoły Politechnicznej we Lwowie. W tym roku habilitował się na podstawie pracy pt. O krzywych influencjach. W latach 1890–1921 kierownik Katedry Budowy Mostów. Dziekan Wydziału Inżynierii i Wydziału Inżynierii Wodnej Politechniki Lwowskiej, dwukrotnie Rektor tej uczelni: w roku akademickim 1894/95, oraz w 1910/11. Od 1890 profesor nadzwyczajny, a od 1894 profesor zwyczajny. Zajmował się teorią budowy mostów. Opracował pierwsze polskie podręczniki budowy mostów wszystkich typów. Badał wytrzymałość, rozkład sił i naprężenie elementów mostu. Wprowadził tzw. kryterium Thulliego do wyznaczania najniekorzystniejszego położenia układu ciężarów skupionych w belce prostej. Brał udział jako rzeczoznawca przy budowie wiaduktu im. ks. Józefa Poniatowskiego w Warszawie. Autor ponad 260 prac naukowych. Doktor honoris causa Politechniki Warszawskiej (1929). Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Polonia Restituta (1936) oraz papieskim medalem Pro Ecclesia et Pontifice. Podczas I wojny światowej w lutym 1918 został jednym ze stu członków Tymczasowej Rady Miejskiej we Lwowie. W latach 1922–1935 senator RP (marszałek senior Senatu II i III kadencji), prezes parlamentarnego Klubu Chrześcijańskiej Demokracji. Senator II kadencji wybrany w 1928 roku z województwa lwowskiego. Był wieloletnim radnym Rady Miasta Lwowa w okresie II Rzeczypospolitej, wybrany w wyborach samorządowych 1934. Pochowany w rodzinnym grobowcu na Cmentarzu Łyczakowskim. Miał trzech synów: księdza Kazimierza Thullie, Czesława i Zdzisława oraz trzy córki: Ewę, Marię i Zofię. ! Uwagi: Oprawa lekko zarysowana i naddarta. Widoczny na niej podpis poprzedniego właściciela. Brzegi strony lekko zakurzone. Blok książki niespójny, druk czytelny. Z tyłu oprawa delikatnie naderwana. W książce znajdują się luźne kartki.