Taniec Tom I, 1930 r .

Taniec Tom I, 1930 r . - Mateusz Gliński (red.)

"Taniec od niedawna otoczony jest w Polsce nimbem powszechnego umiłowania. Zmieniały się stopniowo formy ruchowe tańca, przekształcały się zwyczaje i upodobania, ale tradycja tańca przechowywała się w całej czystości poprzez wieki. Jak kiedyś, tak i dziś jest taniec nie tylko rozrywką, ale potrzebą, wypływającą zamiennych cech zbiorowej psychiki polskiej, jest jedną z najbardziej ulubionych form wyładowania całej skali uczuć narodu „od radosnych upojeń do żałosnych szlochań, od szczytnych porywów do upadków ducha..." Taniec – forma sztuki performance, składająca się z celowo wybranych sekwencji ludzkiego ruchu. Ruch ten ma wartość estetyczną i symboliczną, i jest uznawany jako taniec przez wykonawców i obserwatorów w danej kulturze. Tańce mogą być podzielone i opisane ze względu na rodzaj choreografii, rodzaj ruchów lub historyczne pochodzenie. Od kiedy socjologia podzieliła czynności ludzkie na przyrodzone i kulturalne, taniec zaliczono do czynności kulturalnych. Najprostszy podział, jakiego można dokonać, to wyodrębnienie trzech odmiennych sfer działalności ludzkiej, w których się rozwinął: religia, rozrywka i sztuka. W każdej z nich pełni inne funkcje. Nie jest to podział ani precyzyjny, ani wyczerpujący. Taniec może być także formą terapii (choreoterapia), zaś dla niektórych ludzi jest po prostu pracą. Elementy tańca występują w niektórych dyscyplinach sportu jak: łyżwiarstwo figurowe, pływanie synchroniczne i gimnastyka artystyczna. Taniec jest zaliczany do ćwiczeń rekreacyjnych mających bardzo korzystny wpływ na zdrowie psychofizyczne. W wyniku ruchu ciała w tempie zgodnym z muzyką można wyrazić swoje uczucia, a z samego ruchu czerpać dużą przyjemność. Głównym elementem tańca jest ruch ciała wykonawcy, może on być bardziej lub mniej skoordynowany, szybszy lub wolniejszy, ale zawsze celowy. Drugim elementem tańca jest rytm. Taniec można też nazwać formą komunikacji niewerbalnej.