Tak żyli ludzie Historia armii rzymskiej

Tak żyli ludzie Historia armii rzymskiej - Peter Connolly

Armia rzymska (łac. exercitus Romanus) – siły zbrojne starożytnego Rzymu, które pozwoliły mu zdobyć, a potem utrzymać dominację w świecie antycznym przez ponad tysiąc lat. Taką rolę spełniała armia rzymska w czasach republiki jak i w okresie cesarstwa. Armia owa składała się z wojsk lądowych (legiony) oraz floty (classis). Jednak nawet na morzu wojska lądowe stanowiły główną siłę sprawczą armii. Warstwa najzamożniejszych obywateli była zbyt nieliczna, by móc samodzielnie stworzyć siły zbrojne i przy ich pomocy zapewnić bezpieczeństwo kraju. Musiała więc pójść na kompromis i podzielić się władzą z obywatelami o niższym statusie społecznym i finansowym. Bez współpracy wszystkich Rzym nie mógł zgromadzić skutecznej armii. Według jednej z legend związanych z początkami państwowości rzymskiej Romulus – założyciel miasta – zaginął bez wieści w roku 716 p.n.e. Podejrzewano, że został zamordowany. Wówczas przed zgromadzonym tłumem stanął jeden z notabli i powiedział: „Romulus zstąpił tego ranka z niebios, ukazał mi się i rzekł: «Idź i powiedz Rzymianom, że z woli bogów Rzym będzie stolicą świata. Powiedz im, by przekazali swym dzieciom, że żadna siła nie oprze się potędze rzymskiego oręża. Niech uczą się być żołnierzami». To powiedziawszy, wrócił do nieba.” (Liwiusz I,16).