Sztuka po końcu świata Rozmowy

Sztuka po końcu świata Rozmowy - Jerzy Nowosielski

Starannie skomponowany przez biografkę artysty Krystynę Czerni wybór wywiadów. Dowodzi on, że obecność słuchacza w tajemniczy sposób ożywiała Nowosielskiego - pobudzała jego myślową kreatywność, wręcz przemieniała go w prowokatora. Jego wyznania na temat idealnej religii, rychłego końca świata, rozważania o tym, dlaczego sztuka współczesna to sztuka schyłku cywilizacji, zdumiewają aktualnością. Są nie tylko znakiem czasów, ale czymś więcej - proroctwami. Jak refren psalmu wracają w książce najważniejsze przekonania zmarłego 21 lutego 2011 roku artysty: umiłowanie Bizancjum i surrealizmu, konflikt erotyki i pornografii w sztuce, przeświadczenie o bliskiej apokalipsie oraz dystans wobec oficjalnych i popularnych prądów myślowych. Warto posłuchać Nowosielskiego, gdy mówi, że to bizantyjski Orient zaszczepił Polakom śródziemnomorską mentalność. Nowosielski Jerzy - Jeden z najważniejszych polskich malarzy 2. połowy XX wieku. Urodził się 7 stycznia 1923 roku w Krakowie. Zmarł 21 lutego 2011 roku tamże. W latach 50. tworzył rodzaj karnetu intymnego, na który złożyła się seria malarskich i rysunkowych kompozycji sadomasochistycznych (męski sadyzm współistnieje tu z kobiecym masochizmem). Widzimy na nich wizerunki nagich dziewczyn, niekiedy w karkołomnych skrętach ciała, skrępowanych linami ("Egzekucja", 1949). Korespondują one klimatem z obrazem "Beatrix Cenci" (1950) - komentują go i dopełniają, a zarazem stanowią zapowiedź niektórych wątków podejmowanych przez artystę w dalszej, nieco tylko późniejszej twórczości - szczególnie w przedstawieniach sportsmenek ("Koszykarki", 1950), głównie gimnastyczek ("Gimnastyczki" - zob. liczne prace z lat 50. i 60.), często ukazywanych w zaskakujących perspektywach i pozach.