Sztuka kochania, 1928 r.

Sztuka kochania, 1928 r. - Owidiusz

Owidiusz, Publius Ovidius Naso (ur. 20 marca 43 p.n.e. w Sulmo, zm. 17 lub 18 n.e. w Tomis) – jeden z najwybitniejszych elegików rzymskich, najbardziej utalentowany poeta epoki Augusta, należący do młodszego pokolenia twórców augustowskich. Syn bogatego ekwity z Sulmony (środkowa Italia). Zrezygnował z kariery urzędniczej i poświęcił się pisarstwu. Znajomy Horacego, przyjaciel Propercjusza. Najbardziej znany z utworów o tematyce miłosnej: Ars amatoria (Sztuka kochania), Amores - Pieśni miłosne, a także poematu epickiego "Metamorfozy". Utwór Sztuka kochania (Ars amandi, Ars amatoria) w 1564 r. trafił do indeksu ksiąg zakazanych.Owidiusz mówi o sobie wiele więcej niż inni rzymscy poeci. Informacje o jego życiu czerpiemy głównie z jego poezji, zwłaszcza Tristia 4.10. Pozostałymi źródłami są Seneka i Kwintylian.Owidiusz urodził się w mieście leżącym w dolinie Apeninów na wschód od Rzymu, w ważnej ekwickiej rodzinie. To była ważna data dla rzymskiej polityki: został zawiązany przez Oktawiana Augusta, Marka Antoniusza i Marka Lepidusa II triumwirat. Uczył się w Rzymie retoryki pod okiem takich nauczycieli, jak Aureliusz Fuskus i Marek Porcjusz. Szczególnie ten drugi wywarł na niego wpływ, to od niego zapożyczył wiele idei do swojej późniejszej twórczości. Studiował razem z bratem, który został oratorem. Ojciec Owidiusza posłał go do tej szkoły z myślą o tym, by syn został prawnikiem, lecz skłaniał się do bardziej twórczej działalności. Tak twierdzi Seneka Starszy.Po śmierci dwudziestoletniego brata Owidiusz porzucił prawo i rozpoczął podróż po Atenach, gdzie pierwotnie miał się uczyć filozofii, jednak wolał nauki związane ze sztuką, literaturą i językiem. Później odbył podróż po Azji Mniejszej i Sycylii. Piastował pomniejsze stanowiska publiczne jako jeden z tresviri capitales i jednocześnie jako decemviri stlitibus iudicandis, ale zrezygnował z nich na rzecz poezji ok. 29–25 p.n.e., choć jego ojciec nie aprobował tej decyzji. Jego pierwsze przemówienie jest datowane na około 25 rok p.n.e., kiedy Owidiusz miał osiemnaście lat..Znalazł się w kręgu zwolenników Marka Korwiniusza, ale jednocześnie pozostawał w przyjacielskich stosunkach z poetami, których patronem był Gajusz Mecenas. W Żalach 4.10.41–54 Owidiusz wspomina o ciepłej relacji z Propercjuszem, Horacym, jednocześnie z Wergiliuszem i Tibullusem się zaledwie spotkał. Wiadomo, że ich podziwiał. Cieszył się dużą popularnością, gdy wydawał swoje pierwsze prace, ale w 8 roku n.e. został wygnany przez Augusta. Do trzydziestego roku życia był żonaty trzy razy i rozwiedziony dwa. Miał tylko córkę, która urodziła mu wnuki. Jego ostatnia żona była wpływową członkinią gens Sulpicia i pomagała mu w czasie jego wygnania w Tomis.