Szkoła na obój

Szkoła na obój - J. Madeja

Józef Madeja (ur. 1899 r. w Opolu, zm. 1975 r. tamże) – polski pedagog, nauczyciel i wykładowca akademicki.

Urodził się w 1899 roku w Opolu w rodzinie polsko-niemieckiej. Jego matką była Niemka. Po ukończeniu szkoły podstawowej i gimnazjum realnego w Opolu podjął pracę w zawodzie nauczyciela w Ochodzach, Szczepanowicach, a potem w Chmielowicach. W 1921 roku przeniósł się do polskiej części Górnego Śląska[1]. Pracował tam jako nauczyciel jednocześnie dokształcając się na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, gdzie kolejno zdobył stopnie magistra i doktora nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki. W latach 1938-1939 wykładał w Państwowym Pedagogium w Katowicach, a podczas okupacji hitlerowskiej brał udział w tajnych kompletach[2].

W 1956 roku wrócił do Opola, podejmując prace w Wyższej Szkole Pedagogicznej na stanowisku adiunkta w Katedrze Pedagogiki. Pracował tam przez następne 13 lat, a jego dorobek naukowy wynosił ponad 50 prac. W 1959 roku został wybrany dziekanem Wydziału Filologiczno-Historycznego WSP, który powstał w wyniku ewolucji Wydziału Filologicznego. W międzyczasie uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego. Przyczynił się do wzrostu autorytetu oraz uprawnień naukowych uczelni, głównie po przyznaniu WSP w opolu praw do doktoryzowania. Był także promotorem pierwszych prac doktorskich w Opolu. Funkcję dziekana pełnił do 1962 roku. Był pierwszym opolaninem, który został polskim profesorem, co miało miejsce w tym samym roku. Jego życiową pasją było kształcenie kadr dla opolskiej uczelni. Zmarł w 1975 roku w Opolu[3].