Szkoła Frankfurcka Tom I 2 części

Szkoła Frankfurcka Tom I 2 części - Jerzy Łoziński

Tom I, część pierwsza:; 230 str., 1985 r. Tom I, część druga: 497 str., 1985 r. Szkoła frankfurcka,;potoczna nazwa kręgu myślicieli związanych z założonym 1923 we Frankfurcie n. Menem;Institut für Sozialforschung; wychodząc z;heglizującego marksizmu rozwijali zespół poglądów filozoficzno-socjologicznych pod nazwą;teorii krytycznej, której głównym przedmiotem była ostra krytyka zarówno współczesnego kapitalizmu, jak i;komunizmu. W postaci zgeneralizowanej krytyka szkoły frankfurckiej kierowała się przeciwko całej cywilizacji współczesnej, zdominowanej przez „rozum instrumentalny”, i;całej teorii „tradycyjnej”, będącej nadbudową tej cywilizacji (szczególnie ostra krytyka pozytywizmu). Charakterystyczną cechą myślenia szkoły frankfurckiej było zacieranie granic między dyscyplinami (np. filozofią i;socjologią), a;także między ujęciami opisowymi i;normatywnymi. Na badania prowadzone przez szkołę frankfurcką wywarła wpływ psychoanaliza i;psychologia społeczna. Dorobkiem szkoły frankfurckiej szczególnie cenionym są studia nad faszyzmem; główni przedstawiciele: M. Horkheimer, Th. Adorno, H. Marcuse, a;w okresach wcześniejszych — E. Fromm, F. Pollock i;in.; szkoła frankfurcka przestała faktycznie istnieć po śmierci Adorno i;Horkheimera; niekiedy mówi się jednak o; „drugim pokoleniu” szkoły frankfurckiej, mając na myśli J. Habermasa i;in., którzy kontynuują teorię krytyczną.