Szczęśliwe dni

Szczęśliwe dni - Stefan Badeni

Jak zły sen minęła zawierucha wojenna roku 1920. Chmury, które tak czarno nad całą Polską się skłębiły, skoro już pierzchać poczęły, tak szybko się rozpierzchły! I wróciliśmy do naszych zniszczonych majątków, do naszych domów rozbitych, jakeśmy już tyle razy — my wschodni małopolanie — do nich wracali. I wzrastało przywiązanie do ziemi, do lasu, do kniei.

To też wcale nie czekałem późnych w tym roku mrozów i śniegów, aby odwiedzić moją knieję i odszukać w niej najdostojniejszego jej mieszkańca — dzika. Towarzyszem — niejako — naturalnym mej wyprawy był mój szwagier Józef Jabłonowski, a w myśl mej zasady: nie ilość, lecz jakość, pomyślałem o jednym jeszcze tylko starym, nietyle wiekiem ile doświadczeniem, myśliwym; był nim Edward Münter. Nie polowałem z nim nigdy, lecz Józio mi wiele o nim opowiadał. Spotkanie go na ulicy uznałem za wskazanie św. Huberta. Spragnionego kniei niemało me zapytanie ucieszyło. W niedzielę 28-go listopada w południe pierwszy stawił się na dworzec i opowiadał mi, iż rano zbudził się z taką studencką radością, że aż się córki jego dziwiły. Józiowi nadchodzącemu szeroko otworzył ramiona.

Pośpieszny pociąg sprawnie mknął do Stanisławowa, lecz oczekujący nas tam osobowy stał jeszcze pod znakiem wojny. Tłum oblegał wagony trzecioklasowe — innych nie było — i tylko dzięki uprzejmości urzędnika kolejowego, który bronił przedziału dla nas przeznaczonego, wsiedliśmy. Ponieważ most kołowy w Niżniowie, mej właściwej stacji, był zburzony, musieliśmy na dalszej stacji wysiąść, w Komarówce, późnym już wieczorem; uskuteczniliśmy to wojennym trybem przez okno, przyczem ofiarą padła szyba ku niemałemu przerażeniu pozostałych pasażerów, przed którymi stanęła groza nocy zimnej a długiej...