Sympozja Kazimierskie

Sympozja Kazimierskie - Bożena Iwaszkiewicz

W pierwszych stuleciach istnienia Kościoła chrześcijanie świadomie odrzucali pojęcie „świętości miejsca”, zrywając z odwiecznym sposobem pojmowania świata jako dwu przeciwstawnych sobie przestrzeni – sfery sacrum i sfery profanum. A jednak w IV wieku chrześcijanie za święte uznali miejsca związane z narodzinami, życiem, śmiercią i zmartwychwstaniem Chrystusa, wkrótce potem także wiele innych miejsc. Oprócz tych miejsc, o których wspomina Biblia, znalazły się wśród nich przede wszystkim groby męczenników. Uczestnicy siódmego spotkania z cyklu „Sympozjów Kazimierskich”, które odbyło się w dniach 7-9 października 2004 roku, próbowali znaleźć odpowiedź na pytania związane z tym nowym w chrześcijańskim świecie zjawiskiem. W gronie specjalistów zajmujących się badaniem epoki późnego antyku (historyków, archeologów, historyków sztuki, prawników, patrologów, filologów) dyskutowano nad pojęciem „miejsca świętego” (locus sacer, locus sanctus, locus religiosus), zarówno od strony jego genezy i funkcjonowania w świecie grecko-rzymskim oraz w środowisku biblijnym, jak i od strony jego asymilacji przez szerokie rzesze chrześcijan (powstanie chrześcijańskich sanktuariów i miejsc pielgrzymkowych) oraz teologów. Ważnymi wątkami dyskusji były: relacja między starożytnym (pogańskim i biblijnym) a współczesnym rozumieniem pojęcia miejsca świętego oraz zjawisko trwania przekonania o świętości konkretnych miejsc od czasów starożytnych do średniowiecza.