Święty Tomasz z Akwinu Komentarz do Ewangelii Jana

Święty Tomasz z Akwinu Komentarz do Ewangelii Jana - Praca Zbiorowa

Z recenzji o. Jacka Salija: Spośród licznych dzieł biblijnych św. Tomasza polskiego wydania doczekał się jedynie Wykład listu do Rzymian. Zatem publikacja następnego dzieła tego najwybitniejszego- obok świętego Augustyna- myśliciela chrześcijaństwa zachodniego byłaby ważnym krokiem w usuwaniu wstydliwej luki w polskiej kulturze religijnej. Dzieło stanowi wzorcowy przykład zastosowania średniowiecznej metodologii biblijnej, zapoczątkowanej przez Hugona z Saint- Cher, do której wypracowania istotnie przyczynił się sam święty Tomasz. Metoda ta polegała na rozpoczynaniu egzegezy od wnikliwego ustalenia kontekstu. Pierwszym zadaniem egzegety- w myśl tej metodologii- jest bowiem szukanie tego co było zamysłem natchnionego autora i dopiero na tej podstawie egzegecie wolno szukać sensu duchowego. Nakładając tak wyraźny rygor na poszukiwania w Piśmie Świętym sensów wychodzących poza sens dosłowny, święty Tomasz stał się jednym z najważniejszych prekursorów nowożytnej egzegezy w biblistyce. Tomasz z Akwinu, Akwinata, łac. Thomas de Aquino (ur. ok. 1225, zm. 7 marca 1274) – filozof scholastyczny, teolog, członek zakonu dominikanów. Był jednym z najwybitniejszych myślicieli w dziejach chrześcijaństwa. Święty Kościoła katolickiego; jeden z doktorów Kościoła, który nauczając przekazywał owoce swej kontemplacji (łac. contemplata aliis tradere). Urodzony w 1223 lub 1225 w Roccasecca w Królestwie Neapolu, jako syn hrabiego Akwinu Landulfa i Teresy Caracciolo. Jego wuj Siibald był opatem zamożnego, benedyktyńskiego klasztoru na Monte Cassino, gdzie Tomasz od 5 do 14 roku życia pobierał nauki – rodzina oczekiwała, że Tomasz zostanie następcą wuja. Od 1239 studiował sztuki wyzwolone u Piotra z Hibernii na uniwersytecie w Neapolu, ale po pięciu latach porzucił zakon benedyktynów i przyłączył się do dominikanów. W drodze do Paryża został uwięziony przez rodzinę, która chciała, żeby Tomasz objął wysokie stanowisko kościelne, jednak mimo to wytrwał w swoim zamiarze bycia dominikaninem. Po uwolnieniu (1245) udał się na studia do Paryża. Następnie (w 1248) udał się na dalsze studia do Kolonii, gdzie był uczniem Alberta Wielkiego. Tam uzyskał stopień bakałarza biblijnego i napisał pierwsze dzieła, m.in. komentarze do Księgi Izajasza (Expositio super Isaiam ad litteram).