Św. Ambroży, rok 1926

Św. Ambroży, rok 1926 - Książę de Broglie

rodził się w Trewirze (dzisiejsze Niemcy) w chrześcijańskiej arystokratycznej rodzinie rzymskiej około 340 r. Ojciec św. Ambrożego zajmował wysokie stanowisko w administracji Cesarstwa Rzymskiego, był bowiem namiestnikiem cesarskim. Imię Ambroży - oznacza: nieśmiertelny. Nasz Patron po śmierci swojego ojca prawdopodobnie kształcił się w Rzymie w zakresie literatury greckiej i rzymskiej, retoryki i prawa. Zgodnie też z tradycją rodzinną obrał karierę urzędniczą i już w roku 373 został namiestnikiem Ligurii i Emilii z siedzibą w Mediolanie.

Św. Ambroży, jak wielu jemu współczesnych, nie przyjął chrztu w dzieciństwie, ale odkładał go na później, zapewne na starsze lata. Pan Bóg chciał jednak inaczej. Po śmierci biskupa mediolańskiego Auksencjusza św. Ambroży został wybrany przez lud w roku 374 biskupem Mediolanu. W związku z tym faktem dnia 30 listopada tegoż roku przyjął chrzest, a 7 grudnia udzielono mu święceń biskupich. Od początku dał się poznać jako gorliwy pasterz, opiekun ubogich, który dla Kościoła pozyskiwał nowych wiernych, w tej liczbie także św. Augustyna, późniejszego biskupa miasta Hippona w północnej Afryce, którego również osobiście ochrzcił. Nowy biskup Mediolanu był w latach 378-397 doradcą rzymskich cesarzy: Gracjana, Walentyniana II i Teodozjusza Wielkiego. W zachowaniu czystości wiary widział św. Ambroży pomyślność Cesarstwa Rzymskiego. Ideałem dla biskupa Mediolanu było państwo chrześcijańskie, w którym Kościół i władza świecka wzajemnie udzielałyby sobie pomocy, a wiara umacniałaby cesarstwo i jeszcze bardziej by je jednoczyła. Dzięki staraniom św. Ambrożego wydano 27 II 380 r. dekret cesarski uznający chrześcijaństwo za jedyną religię państwową w Cesarstwie Rzymskim. Biskup Mediolanu bardzo odważnie zwalczał herezję ariańską i z tego też powodu nie uległ żądaniom matki cesarza Walentyniana II, Justyny, i nie wydał świątyń w ręce arian, których zwolenniczką była wspomniana cesarzowa. Św. Ambroży uważał, że przykazania mają obowiązywać wszystkich: maluczkich i wielkich tego świata. Stąd też skłonił swojego przyjaciela, cesarza Teodozjusza do publicznej pokuty za dokonanie rzezi tysięcy mieszkańców Tesaloniki.