Supermarine Spitfire, cz.3 - Wojtek Matusiak
Pochodzenie najlepszego angielskiego samolotu myśliwskiego z lat II wojny światowej- Supermarine ”Spitfire”- wywodzi się z rodziny wyścigowych wodnosamolotów pływakowych konstrukcji inż. Reingalda J. Mitchella. Maszyny te zaprojektowane były specjalnie na zawody o puchar Schneidera. Podstawowym kryterium zawodów była maksymalna prędkość w locie poziomym. Toteż dla tej cechy podporządkowane były inne czynniki oddziaływające na kształt i konstrukcję w okresie projektowania i budowy samolotu. Pierwszy oryginalny projekt myśliwca Supermarine Typ 224, opracowany na podstawie założeń technicznych nr F.7/30, przewidywał zastosowanie silnika ”Goshawk”, który miał stanowić rewelację w tej dziedzinie techniki. Wobec fiaska koncepcji tej jednostki napędowej projekt płatowca był dwukrotnie zmieniany według skorygowanych założeń nr F.5/34 i F. 37/34 (wg innych źródeł- nr F37/34 i F10/35) i przystosowany do nowego silnika Rolls Royce C (PV-12) o mocy 736 kW (1000 KM), znanego później jako słynny Rolls Royce ”Merlin”. Prototyp, noszący nazwę Supermarine typ 300, został oblatany 5.03.1936 r. Wg niektorych źródeł- był wyposażony w silnik Rolls Royce C o mocy 728 kW (990 KM). Maszyna zbudowana według nowych wytycznych wzbudziła wielkie zainteresowanie w świecie. Prosty w konstrukcji płatowiec był najmniejszy, jaki można było zaprojektować dla danego typu silnika i założonego uzbrojenia. Wysmukły kadłub miał szlachetne linie poprzedników z zawodów o Puchar Schneidera. Odznaczał się przy tym małym przekrojem poprzecznym, niewiele większym od przekroju silnika. Dla zachowania czystego kształtu przedniej części kadłuba umieszczono chłodnicę cieczy pod prawym skrzydłem. Mniejszą chłodnicę oleju umieszczono pod lewym skrzydłem, wprowadzając charakterystyczną asymetrię w sylwetce samolotu. Eliptyczne skrzydła, charakteryzowały się doskonałymi właściwościami aerodynamicznymi. Dzięki niezwykle silnej salwie ognia typ 300 otrzymał przydomek ”Spitfire”- plujący ogniem.
Próby w locie dały wynik pozytywny i w dniu 3.06.1936 r. podpisano z Ministerstwem Lotnictwa umowę na dostawę 310 egz. Zamówienia rosły i w pobliżu Birmingham zbudowano nowy zakład przeznaczony specjalnie do wielkoseryjnej produkcji ”Spitfire”. Pierwsze egzemplarze seryjne Mk.I dostarczono do dywizjonów RAF w czerwcu 1938 r., a pierwszą wyposażoną jednostką w nowe maszyny był 19 dywizjon myśliwski, w którym zakończono wymianę sprzętu w sierpniu 1938 r. Do września 1939 r. zamówiono łącznie 2160 samolotów tego typu, a w październiku podpisano następną umowę zwiększającą ilość zamówionych maszyn do 4000 egz. Spośród dostarczonych dotychczas egzemplarzy w wersji Mk.I pierwsze 174 egz. miało silnik Rolls Royce ”Merlin II”, początkowo z dwułopatowym śmigłem o skoku stałym, zastąpionym później trójłopatowym śmigłem de Havilland o dwuskoku zmiennym w locie. W trakcie produkcji wprowadzono inne zmiany, jak np. szybę pancerną w przodzie osłony kabiny oraz płytę stalową chroniącą tył głowy i barki pilota. Od 175 egz. zaczęto montować na płatowcach bardziej udoskonalony silnik ”Merlin III”. Standardowe uzbrojenie typu A składało się z 8 karabinów maszynowych Colt Browning. W lutym 1939 r. wypróbowano eksperymentalnie pierwszy egzemplarz seryjny z zabudowanym cięższym uzbrojeniem, składającym się z 2 działek British Hispano kal. 20 mm oraz z 4 karabinów maszynowych. Skrzydło z cięższym uzbrojeniem zostało oznaczone jako typ B, a wariant seryjny ”Spitfire” z takim płatem- jako Mk.IB. Produkcja ”Spitfire'a” Mk.I trwała do marca 1941 r. Wg [4]- zbudowano 1566 egz. wersji Mk.I, z tego w wytwórni Supermarine Aviation- 1516 oraz Westland- 50. Z tego 30 samolotów Mk.IA przebudowano na wariant Mk.IB.
