Studium teologii prawosławnej na Uniwersytecie Warszawskim w latach 1925-1939

Studium teologii prawosławnej na Uniwersytecie Warszawskim w latach 1925-1939 - Mikołaj Lenczewski

„Studium teologii prawosławnej na Uniwersytecie Warszawskim w latach 1925–1939” autorstwa Mikołaja Lenczewskiego to monograficzne opracowanie poświęcone jedynej w II Rzeczypospolitej państwowej instytucji akademickiej kształcącej duchowieństwo prawosławne, która przez czternaście lat istnienia odegrała kluczową rolę w formowaniu elit intelektualnych i duchowych Kościoła prawosławnego w Polsce. Książka została wydana w 1992 roku przez Chrześcijańską Akademię Teologiczną w Warszawie i liczy 96 stron. Autor przedstawia genezę powstania Studium, jego strukturę organizacyjną, program nauczania, sylwetki wykładowców oraz wpływ tej instytucji na rozwój teologii prawosławnej w Polsce. Studium, kierowane przez metropolitę Dionizego (Waledyńskiego), skupiało wybitnych uczonych, takich jak Mikołaj Arseniew, archimandryta Hilarion (Basdekas), św. Grzegorz Peradze, Aleksander Łotocki czy Iwan Ohijenko, którzy prowadzili wykłady nie tylko w Warszawie, ale także na uczelniach zagranicznych. W ciągu swojej działalności Studium wykształciło 318 absolwentów, w tym wielu duchownych i teologów, którzy później pełnili ważne funkcje w Kościołach prawosławnych w Polsce, Grecji, Rumunii i Bułgarii. Instytucja wydawała także czasopismo „Elpis”, kontynuowane po wojnie przez Katedrę Teologii Prawosławnej Uniwersytetu w Białymstoku. Po II wojnie światowej próby reaktywacji Studium nie powiodły się, a jego tradycje przejęła Chrześcijańska Akademia Teologiczna. Publikacja Lenczewskiego ukazuje Studium jako miejsce dialogu między kulturą prawosławną a akademicką, przestrzeń formacji duchowej i intelektualnej, która mimo trudnych warunków politycznych i społecznych pozostawiła trwały ślad w historii polskiej edukacji wyznaniowej.