Studia Hieronymo Feicht septuagenario dedicata wydanie I

Studia Hieronymo Feicht septuagenario dedicata wydanie I - Zofia Lissa (red.)

Hieronim Feicht (ur. 22 września 1894 w Mogilnie, zm. 31 marca 1967 w Warszawie) – polski muzykolog, pedagog muzyczny i kompozytor. Specjalizował się w muzyce dawnej, szczególnie polskiego średniowiecza, renesansu i baroku. Ksiądz zgromadzenia księży misjonarzy. Na pracy Feichta znaczny wpływ wywarła metoda faktograficzna, co przejawia się w drobiazgowym ujmowaniu tematu i szczegółowej analizie faktów historyczno-kulturowych. Wiernie wykorzystując tę metodę H. F. pozostaje powściągliwy w wysuwaniu wniosków i stroni od opracowań syntetycznych. Pomimo osobistych braków w ogólnohumanistycznej komparatystyce badań jego ustalenia, dzięki cyzelowanej analizie źródeł, bywają często odkrywcze, a wręcz pionierskie. Dzięki właśnie tej skrupulatności w podejściu do źródeł Feicht wnosi nowe dane materiałowe lub też rewiduje dotychczasowe poglądy na muzykę polską. Muzykę europejską traktował zawsze w kontekście muzyki polskiej, aby lepiej ją zrozumieć. W najbardziej autonomicznej wersji jej poszczególne zagadnienia uważał jako ważne dla lepszego poznania muzyki rodzimej. Jest to najlepszy dowód na pogląd Feichta, mówiący o dostatecznym poznaniu muzyki zachodnioeuropejskiej przy dużej dysproporcji względem in. muzyk kontynentu. Z tych to przesłanek podejmował tematykę zachodnio- i ogólnoeuropejską. Przez cały okres swojej działalności naukowej, rozpoczętej jeszcze przed wojną, główną tematyką, którą się zajmował, była polska muzyka baroku, choć pod koniec życia częściej sięgał do muzyki średniowiecza. Rozprawę doktorską poświęcił Bartłomiejowi Pękielowi.