Stracone złudzenia Dwaj poeci

Stracone złudzenia Dwaj poeci - Honoriusz Balzak

Francja, lata 1821-22 (okres Restauracji Burbonów). Tytułowi poeci to dwaj młodzieńcy, mieszkający w Angouleme: Lucjan Chardon, autor powieści historycznej i sekwencji sonetowej, oraz Dawid Séchard, naukowiec. Balzak rozszerza znaczenie słowa „poeta”, określając nim ludzi o poetyckich aspiracjach, twórczo poszukujących prawdy. Dawid Séchard, kryształowo uczciwy i odpowiedzialny, ale naiwny w sprawach biznesowych, kupuje od swojego ojca drukarnię i niemal bankrutuje. Ratuje go przed tym jedynie oszczędność i chęć zapewnienia godnego życia ukochanej żonie,siostrze jego przyjaciela, Lucjana. Lucjan Chardon, syn aptekarza i zubożałej arystokratki, jest bardzo przystojny, niecierpliwy i lekkomyślny, a jego ambicje znacznie wykraczają poza jego pozycję społeczną i finansową. Owdowiała matka, siostra Ewa i jej mąż, Dawid, wspierają go we wszystkim, przekonani o jego wyjątkowości. Lucjan nawiązuje romans z arystokratką, zamężną i znacznie od niego starszą panią de Bargeton, która namawia go do posługiwania się panieńskim nazwiskiem matki, de Rubempré. Razem wyjeżdżają do Paryża.