Sto pociech

Sto pociech - Wisława Szymborska

Szymborska uchodzi za jedną z najwybitniejszych (obok Herberta i Miłosza) postaci w parnasie polskich poetów. Szczególna wartość jej poezji została podkreślona przez przyznanie jej w 1996 r. Nagrody Nobla. Czym charakteryzuje się poezja naszej noblistki? Wiersze Szymborskiej uchodzą za proste, ale jednocześnie przesiąknięte głębokim intelektualizmem. Poetka nie sili się na górnolotny język, nawiązuje bezpośredni kontakt z czytelnikiem. Jednocześnie porusza jednak sprawy ważne, filozoficzne, refleksje związane z egzystencją człowieka i jego miejscem w świecie – ukazane z perspektywy biologicznej historycznej, politycznej. Szymborska nie opowiada się za żadną ideologią czy systemem filozoficznym, ale w konkretach życia codziennego szuka „wielkich myśli”, zadając poważne pytania. Charakterystyczny dla wierszy poetki jest swoisty kontrast – z jednej strony skupienie uwagi na szczególe, na jakimś elemencie rzeczywistości (przedmiot, osobiste wyznanie, żart językowy itd.), a z drugiej – podkreślenie jakiegoś wymiaru ogólnoludzkiego, ogólnofilozoficznego. SPIS RZECZY: 1. Radość pisania 2. Pamięć nareszcie 3. Pejzaż 4. Album 5. Śmiech 6. Dworzec 7. Żywy 8. Urodzony 9. Spis ludności 10. Monolog dla Kasandry 11. Mozaika bizantyjska 12. Ścięcie 13. Pieta 14. Niewinność 15. Wietnam 16. Pisane w hotelu 17. Film - lata sześćdziesiąte 18. Relacja ze szpitala 19.Przylot 20. Tomasz Mann 21. Tarsjusz 22. Do serca w niedzielę 23. Akrobata 24. Fetysz płodności z paleolitu 25. Jaskinia 26. Ruch 27. Sto pociech