Spory i sprawy pomiędzy polakami a zakonem krzyżackim. Tom I, 1890 r.

Spory i sprawy pomiędzy polakami a zakonem krzyżackim. Tom I, 1890 r. - Praca Zbiorowa

Spory  i sprawy pomiędzy polakami a zakonem krzyżackim

Wydanie drugie Tom I.

Zawiera:

A. Sprawę wytoczoną roku 1320, str 1-54

B. Sprawę wytoczoną roku 1339, str. 55-413,

Dodatek, str. 415-461

Zakon krzyżacki, zakon niemiecki, Zakon Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie – jeden z trzech największych, obok joannitów i templariuszy, chrześcijańskich zakonów rycerskich, które powstały na fali krucjat w XI i XII wieku. Sprowadzony w 1226 na Mazowsze przez Konrada Mazowieckiego, by zapewnić obronę posiadłości piastowskich przed Prusami, dokonał ich podboju i chrystianizacji, opanował militarnie obszary późniejszych Prus Wschodnich oraz dzisiejszej Łotwy i Estonii tworząc z tych ziem własne państwo. Zakon podbił także niektóre tereny Polski i Litwy.  

Społeczność zakonna składała się z braci-rycerzy, braci-kapłanów i braci-służebnych. Rycerze sprawowali władzę i tworzyli kastę wyższą, kapłani spełniali swe posługi w poszczególnych konwentach zakonu, zaś służebnikami byli z reguły podoficerowie składający albo śluby wieczyste, albo okresowe, na czas służby. Obok tych trzech grup braci istnieli również półbracia, czyli wszyscy słudzy i dobrodzieje zakonu.